ZOMBIES OF MASS DESTRUCTION (2010)

**(*)

2+

naslov filma i opis zapleta nepogrešivo upućuju na liberalnu, levičarsku, gay-friendly, feminističku, te stoga neduhovitu prvoloptašku 'satiru'.

međutim, brojni rivjui na netu tvrde da to nije tako, i da je ovo užasno redak primer zombi komedije koja je zaista smešna, pametna, pa čak mestimično i strašna.

na kraju se ispostavilo da je moja grba bila u pravu: ZOMBIES OF MASS DESTRUCTION zaista jeste sve ono u 1. rečenici: jednom rečju, ako ste voleli HOMECOMING epizodu MASTERS OF HORROR (ja nisam!) – onda će vam i ovo biti po meri.

znači, imamo niz stereotipova bez dovoljne doze života u njima, tako da su to jedva reanimirane čiča gliše koje, kao takve, ubijaju željenu ubedljivost (i satiričnost). tu je, recimo, tamnoputa amerikanka iranskog porekla koju svi nazivaju 'iračankom' iako bi ona samo da se utopi u melting pot i bude full-blooded american girl (što se vidi i kroz dejtovanje jednog tipičnog all-american retarda, rokera s gitarom na leđima nesposobnog da se na vreme pojavi na poslu u pljeskavičarnici njenog iranskog tate – srećom taj idiot vrlo brzo zagine u izrazito krvavoj sceni).

onda, tu su dvojica gejeva došavših iz njujorka u to malo mestašce kako bi jedan od njih (stariji, antipatičniji) najzad svojoj buljookoj kevi priznao da je gej – problem je samo što je mamu neko prethodno ujeo, i njena reakcija na sinovljevo autovanje je, uh, pa – recimo, vrlo burna! iako predvidiva, ovo je jedna od retkih scena u ZMD koje su kolko-tolko zanimljive, u smislu da postoji dvostruki saspens: da li će ovaj naći snage da kevi prizna tokom umereno zabavne večere, i kada će, tačno, keva da se zombifikuje i krene u napad.

tu je i obavezni rednek tatko (neobrijan, ružan, masne kose, u majici na bratele – kad je kliše, nek je KLIŠE!) ubeđen da su za sve krivi irački teroristi, pa će u svoj kućni pritvor da privede iranku/'iračanku' kako bi je terao da peva američku himnu i jede svinjsko meso – dok se njegova rođena žena zombira na sofi a ovaj ne primećuje.

najzad, neizbežni su i lokalni političari koji se akaju oko nekakvih lokalnih izbora, tu je sprega popova i političara, tu su predvidivo i neduhovito prikazane reakcije medija, tu je čak – na kraju – i krajnje usiljena scena u kojoj pop pokušava da gejeve izleči varijacijom na ludoviko-metodu ™, tako što im vezanim pušta nekakve gej-lascivne filmiće (otkud mu?) kako bi proizveo gađenje u njima, or some such crap…

sve je to, kao što rekoh, krajnje prvoloptaško, predvidivo, previše karikirano da bi bilo zanimljivo, previše stereotipno da bi se govorilo o originalnosti bilo koje vrste, tako da je jedina stvar koja zaista preporučuje ovaj umereno-gledljiv filmić neuobičajeno liberalna (he he) količina splatter efekata. inače, koliko je scenario lenj govori i to da a) film nema početak (ne zna se otkud i zašto zombiji) i b) film nema kraj, nego usred dramatične situacije nastane elipsa, a onda natpis '29 weeks later' (LAME!) posle čega usledi predugačak, nepotreban, bezvezan i vrlo dosadan kraj.

oh, well: ako ništa drugo, barem nisu posegli za ogavnim 'it aint over yet – final scene zombie attack' završetkom. fala im na tome.

uz smanjena očekivanja ovo je taman toliko podnošljivo da se može odgledati ako volite zombi splattere, ali zaista ne očekujte nešto posebno.

Graham Greene o horor filmovima

I veliki greše. A kad greše, onda greše NAVELIKO.

Nedavno mi je u šake pala zbirka filmskih kritika koje je Grejem Grin objavljivao krajem 1930-ih, namely: Graham Greene Collected Film Criticism 1935-1939. Uz sve poštovanje prema njemu kao piscu, ne može se baš reći da se proslavio kao kritičar, niti mogu ovu knjigu preporučiti nikome sem baš najkatoličkijim Grinofilima. 

Ono što mi je posebno privuklo pažnju jeste Grinov neverovatno strog , negativan i promašen pogled na jedan od najsavršenijih i najbezgrešnijih horor filmova svih vremena, The Bride of Frankenstein. 'Ajde sad što je to meni lično beskrajno zabavan i drag film, i što od mene ima čistu pet minus (sic!), nego je to danas toliko neprikosnoven klasik žanra, i filmske umetnosti uopšte, da ga čak i najnemaštovitiji, najkonvencionalniji mediokriteti poput Halivela ocenjuju maksimalnim ocenama (Hallywell, inače, pati od akutne nesklonosti hororu, i Nevesta je jedan od možda 5 ili 6 filmova ukupno, ikada, kojima je dao čistu **** kao maksimalnu ocenu u svom bezveznom filmskom vodiču).

OCR-ovao sam taj prikaz, a kao kontrast njemu nudim Grinove kritike nekih značajno inferiornijih hororčića kojima se on, pak, oduševio – Orlakove ruke (solidan, natprosečan za svoje vreme, ali daleko od klasika Nevestinog statusa) i Crna soba (danas praktično zaboravljeni, minorni Karlofov film).

Kao što to moj kolega Dejan Dabić često ima običaj da ponovi, a ja se s njim slažem i ovde ga prafraziram – može neko da bude beskrajno inteligentan, talentovan, zabavan, duhovit, da piše mega-zanimljive tekstove o filmu, da sipa informacije i kvalifikacije iz rukava, da barata faktima, da prosipa filozofiju sve u 16 u svojim napisima – ali ako ne ume da prepozna vrednost, istog časa kada se ova pojavi (dakle, ne u retrospektu, kada godine i decenije pokažu šta je šta) – džaba mu sve: on nije pravi kritičar. Znači: ovde je Rodos – skači!

Grin se, sudeći po dole-navedenim kritikama, udavio – barem kao filmski kritičar. Srećom, to mu nije bila osnovna vokacija, i kao prozni pisac se više nego iskupio.

The Bride of Frankenstein

Poor harmless Mary Shelley, when she dreamed that she was watched by pale, yellow, speculative eyes between the curtains of her bed, set in motion a vast machinery of actors, of sound systems and trick shots and yes-men. It rolls on in­definitely, that first dream and the first elaboration of it in her novel, Frankenstein, gathering silliness and solemnity as it goes; presently, I have no doubt, it will be colour-shot and televised; later in the Brave New World to become a smelly. But the one genuine moment of horror, when Mrs Shelley saw the yellow eyes, vanished long ago; and there is nothing in The Bride of Frankenstein at the Tivoli to scare a child.

This is not Mrs Shelley's dream, but the dream of a committee of film executives who wanted to go one better than Mrs Shelley and let Frankenstein create a second monster from the churchyard refuse, a woman this time, forgetting that the horror of the first creation is quite lost when it is repeated, and that the breeding of monsters can become no more exciting than the breeding of poultry. In a prologue to the film Mrs Shelley tells Byron and her husband, who has been writing poetry rapidly by the fireside, that she has imagined a sequel to her novel. 'To think,' says Byron, 'that this little head contains such horrors.'

But it is unfair to Mrs Shelley to include the old school tie among the horrors in her little head. Baron Frankenstein wears it with his Harris tweeds, and his school crest is embroidered on his dressing-gown. Mr Colin Clive acts the part with a sturdy old Rugbeian flavour ('This heart won't do,' he says to a rather scrubby fag, 'fetch me another'), which was more suitable to Journey's End than a Gothic romance. This is a pompous, badly acted film, full of absurd anachronisms and in­consistencies. It owes its one moment of excitement less to its director than to the strange electric beauty of Miss Elsa Lanchester as Frankenstein's second monster. Her scared vivid face, like the salamander of Mr De La Mare's poem, her bush of hardly human hair, might really have been created by means of the storm-swept kites and the lightning flash.

The Spectator

5 July 1935

The Trunk Mystery / Hands of Orlac

Every now and then Hollywood produces without any blast of publicity a comedy of astonishing intelligence and finish. The Trunk Mystery is one of these: it ought to take its place immediately with the classics. A young Wyoming farmer (Mr Franchot Tone), who has come to New York in the hope of finding a brunette to marry, happens to look through the connecting door of his hotel room and sees a dead body on the floor. By the time the manager has been found, the body has disappeared and no one will admit that he can have seen it. With the help of a telephone girl, played in her best silly boy-crazy way by Miss Una Merkel, he sets out to solve the mystery. There is a body, death is somewhere in the background, but what matters is the witty dialogue, the quick intelligent acting of Mr Tone and Miss Merkel, who juggle death so expertly and amusingly between them. One is used to death as a horror, one is used to it as a cypher (the body found stabbed in the library in Chapter One): death as a joke is less familiar; it bathes the film in an atmosphere fantastic, daring and pleasantly heartless.

Hands of Orlac is one of those horror films that Mr Shortt,* the head of that curious body of film censors rumoured to consist of retired Army officers and elderly ladies of no occupation, has declared his intention of banning. I don't quite know why. If a horror film is bad, as The Bride of Frankenstein was bad, it isn't horrible at all and may be quite a good joke; if it is a good film, why should Mr Shortt narrow so puritanically the scope of an art? Can we no longer enjoy with clear consciences the stories of Dr M. R. James? It may be sexual perversity which leads us to sneak The Turn of the Screw out of a locked drawer, when all the house is abed, but must our pet vice be denied all satisfaction?

Guiltily I admit to liking Hands of Orlac because it did make me shudder a little when Dr Gogol grafted the hands of a guillotined murderer on to the smashed stumps of Orlac, the great pianist whose hands had been destroyed in a railway accident, and because Herr Karl Freund's romantic direction did 'put across' the agreeable little tale of how the dead murderer's fingers retained a life of their own, the gift of knife-throwing, an inclination to murder. It would have been a thousand pities, too, if Mr Shortt's rigid good taste had prevented us enjoying the performance of Mr Peter Lorre as Dr Gogol. Mr Lorre, with every physical handicap, can convince you of the good­ness, the starved tenderness, of his vice-entangled souls. Those marbly pupils in the pasty spherical face are like the eye-pieces of a microscope through which you can see laid flat on the slide the entangled mind of a man: love and lust, nobility and perversity, hatred of itself and despair jumping out at you from the jelly.

* The Rt Hon. Edward Shortt, then Chairman of the British Board of Film Censors.

The Black Room

Mr Boris Karloff has been allowed to act at last. Like the late Lon Chaney, he reached stardom with the sole assistance of the make-up man. Any face would have done as well on a big body, and any actor could have produced the short barks and guttural rumbles, the stiff, stuffed sawdust gestures, which was all his parts required of him. A Karloff scenario must have made curious reading. Were those howls phonetically expressed? One pictures the Karloff arriving in his luxurious car for a hard day's grunting at the studio, the hasty study of the part in the dressing-room while one eye is blacked out and all his teeth disappear, the dreadful moment when the distinguished actor forgets his part, whether this time he has to bark or rumble, at last the stately gollywog entrance under the lights. . . . But in The Raven Mr Karlolf was allowed a few minutes of ordinary speech before his face was mutilated and his tongue paralysed and we discovered that he had an expressive voice and a sense of pathos. In The Black Room he is given a long speaking part at last.

I liked this wildly artificial film, in which Karloff acts both a wicked central European count and his virtuous, cultured twin of the Byronic period. A curse rests on the family to the effect that the younger twin will kill the elder in 'the black room" of the castle. The room is bricked up by their father, but there is a secret entrance known to the elder brother, the wicked Count, who lives in the traditional atmosphere of boarhounds and wenches (when he finishes with a girl he flings her body down a kind of oubliette in the black room). At last, to escape the wrath of the peasants and the curse as well, he murders his younger brother, who is distinguished from him physically by a paralysed arm, and takes his place. The story follows a natural Gothic course, the deception is discovered at the altar when he is about to marry the young, pale, 'proper' heroine, he is pursued to the castle by the enraged peasants, takes refuge in the black room and is knocked into the pit by his brother's dog, falling on the dagger which sticks up through the rotting corpse. Karloff is not quite at ease with virtue, suavity and good looks, but he gives a very spirited per­formance as the wicked Count and carries the whole film, so far as acting is concerned, on his own shoulders.

The direction is good: it has caught, as Mr James Whale never did with Frankenstein, the genuine Gothic note. Mrs Radcliffe would not have been ashamed of this absurd and exciting film, of the bones in the oubliette, the scene at the altar when the dog leaps and the paralysed arm comes to life in self-defence, of the Count's wild drive back to the castle, the lashing whip, the rearing, horses, the reeling coach, the strange valley of rocks with its leaning cross and mist, the graveyard with its owls and ivy. There is much more historic in this film than in any of what Miss Lejeune calls, with curious lack of humor 'scholarly' works of Mr Korda... 

The Spectator, 20 September 1935

SURVIVAL OF THE DEAD (2009)

**(*)

3-

romerov 6. po redu zombi film nije najgori u serijalu – ta titula pripala bi prethodnom, DIARY OF THE DEAD – ali daleko je od najboljih. odnosno, to što je donekle gledljiviji, zabavniji i lepše slikan (pa time filmičniji) od zamornog DNEVNIKA – nije baš neki zalog nade niti preterana preporuka. ako bih baš morao da poređam njegove dosadašnje OF THE DEAD filmove, od najboljeg ka najslabijem, redosled bi, sa ocenama u zagradama, izgledao ovako:

1. DAWN (5)

2. DAY (3+)

3. NIGHT (3+)

4. LAND (3-)

5. SURVIVAL (3-)

6. DIARY (2+)

mada su fanovi pune dve decenije kukali i kumili romera da snimi još jedan zombi film, njegov povratak 'svom' pod-žanru nije prošao najslavnije ali je barem imao jedva-upotrebljenu asju arđento i mega-preglumljujućeg denisa hopera. činilo se da, potom, njegov pokušaj praćenja trenda 'found footage-a' i kvazidokumentarizma iz prvog lica u DIARY-ju da bude i kraj ako ne karijere a ono barem romerovog ceđenja suve zombi-drenovine: ali prerano smo se ponadali. deda se još ne oseća kao penzioner, i ukazala mu se šansa da snimi (bar) još jedan film o oživelim mrcinama.

nije baš da je morao da se trudi, ali kad već jeste, znate i sami da ćete ga pogledati – delom da ispoštujete časnu starinu, a delom iz jalove, previše puta izneverene a opet neuništive nade da je dekica, možda, nekako, ipak ovog puta napravio nešto blisko nekadašnjim begonijama.

e, pa – nije. bar ne u smislu koji očekujemo.

SURVIVAL OF THE DEAD je komični, stripovski, zajebantski romero, a film podseća manje na DAWN OF THE DEAD a više na neozbiljni CREEPSHOW-ovski pristup, ili –zbog manjeg budgeta – još više na produženu epizodu TALES FROM THE DARK SIDE, sa zombijima.

to nije nužno loše, bar ne previše – samo ako ne očekujete (ionako precenjeni, naročito kod romera) satirični društveni angažman i ne znam kakva naravoučenija. potonji su nekakvu težinu još i imali u prvobitnoj trilogiji, ali u ovim 'dve decenije kasnije' post-festumima – nemojmo se zajebavati: dekicina 'liberalna' ideologija je naivna, površna, smešna i vremenom pregažena.

mislim, okej – već smo u 5 prethodnih filmova videli da su ljudi gori zombiji od zombija, i da će nam glave doći ne živi mrtvaci, nego mangupi u 'našim' (živim) redovima, i nema potrebe snimati još jedan filmić da bi nam se to pokazalo. naročito ako bi tu tiradu o svetu baziranom na podelama 'mi' i 'oni' da nam ilustruje jednom totalno apsurdnom storijom koju teško i da bi i čitaoci CREEPSHOW stripova progutali: dakle, imamo ostrvo na kome izgleda da žive samo dve zaraćene porodice (i njihovi minioni), pri čemu glava jedne familije zastupa 'kill 'em all' strategiju prema zombijima, dok je drugi kao fol religiozan i nada se da će možda ti zombiji moći nekad, nekako da se zaleče ili nauče antikanibalizmu, pa ih drži u lancima dok čeka da lek padne s neba (bukvalno). i jedan i drugi su do groteske karikirani, s tim što onaj prvi zastupa razumnu opciju, ali nam romero namerno prenaglašava njegovo uživanje u ubijanju mrcina kako bismo i njega mrzeli kao opakog sadistu, dok onaj drugi nije ništa bolji, jer se ubrzo i on razotkrije kao hipokrit.

u celo to peradetlićevsko-duškodugouškovsko zamešateljstvo upadne grupica vojničina i jedan teen civil, od kojih se nekih možda sećamo, a možda i ne, iz prethodna dva filmića. to nije važno, i SURVIVAL se može gledati izolovano od ranijih delova, što je svakako za pohvalu. ionako se radi o površno skiciranim 'čiča-gliša' likovima, i ako sad treba da, npr. repriziram LAND OF THE DEAD, ili ne daj bože, DIARY OF THE DEAD, kako bih pratio nekakav character arch tamo neke smejurije od 'karaktera' – gimme a fuckin' break!

moglo bi se reći da je romero iz svoje ranije faze zadržao ono najgore – sklonost stripovsko-simplifikovanim i budalastim zapletima te karikiranim likovima, slaboj glumi, lošim dijalozima itsl. – a da je zaboravio ono što je vredelo – zanimljivu priču, likove, situacije, set-pisove, dramu, saspens, imaginativne načine prosipanja creva itsl. sve je to sa sobom odneo tom savini kad je pakovao svoje kofere…

od novotarija kojom se služi 'ova današnja mladež' takođe je pokupio najgore: preteranu upotrebu CGI efekata (kompjuterska krv i nacrtano 'sakaćenje') umesto praktične prostetike i šminke, i jeftine jump-scares šokove.

efekti maske, to što ih ima, nisu uopšte loši, i ima se tu šta videti, ali ne očekujte spektakl – ipak je ovo jeftin film, i nema ovde ništa što lakobrija ne bi mogo da izvede za jedno popodne. dizajn zombija je klasika, šteta koju čine na ljudskim telesima takođe ništa novo, ali ako vam je recimo krš kao što je ZONA MRTVIH bio svarljiv, onda zaista nemate na šta da se žalite ovde. ovo je, na svakom nivou, bar za 3-4 klase iznad. takođe, moram da priznam, iako te jeftine BU! efekte ne cenim mnogo jer vremenom čovek ogugla na njih i vidi ih na kilometar: u ovom filmu romero je uspeo da me cimne na čak dva mesta, i to je, eto, neki kao uspeh.

ima tu i grdnih gluposti: pored preterane sklonosti gegovima koji idu do slepstik nivoa (kinez zabaci udicu – pa upeca zombija!; štapini dinamita koje uvezane pružiš zombiju kako bi razneo punu kolibu mrcina, itsl.), i pomenute već centralne smejurije oko zavađenih familija usred zombi apokalipse (come ON!), treba istaći i bezvezan odnos životinja prema zombijima: recimo, ne samo što ovde imamo jednu zombijku koja ladno jaše (živog) konja, nego konjina kasnije mrtva ladna pusti da mu te trule i smrdljive lešine ne samo priđu na njuhomet, nego i da ga naživo grizu, a da ih ovaj ne izdžilita i zbaci sa sebe kao smrdljive krpe kakve jesu. to je vrlo glupo.

ako već nekako zatvorimo jedno oko (i jednu nozdrvu) na činjenicu da te mrcine užasno smrde na kilometar, i da nema šanse da se ljudima na svakih 5 minuta (kao u ovom filmu) neprimetno prišunjaju iza leđa a da ih ovi ne osete – životinje su barem čuvene po tome da 'osećaju' kad nešto ne valja. dal je u pitanju satanin sin, mala veštica, nevidljiva sablast ili, eto, živi mrtvac – svejedno, neka životinjka uvek to ima da nanjuši pre svih. a ovde romero napušta tu tried & true tradiciju horora, i konji ovde mirno puštaju da ih zombiji ne samo jašu (!) nego i čereče naživo. e, prc!

na kraju, romero kao da sugeriše da je suživot sa zombijima moguć, samo ako ih naučimo da jedu konjetinu umesto ljudetine.

wow. ko bi reko?

deda romero se ne predaje, i toliko je zapeo s tim zombijima da izgleda da će sa ovakvim filmovima da nastavi i s one strane groba.

e, TO bi već moglo da donese dah svežine u, inače, davno bajate koncepte. do tada, ostaju nam samo jedva-polovični produkti poput ovog OPSTANKA sa mrtvacima.

SRPSKI FILM (2010): svetska premijera!

SRPSKI FILM by Srđan Spasojević & Alexandar Radivojević junački je preživeo svoju svetsku premijeru.

Premijera se desila tačno u ponoć (po teksaškom vremenu), odnosno u 07 h ujutro po srpskom. Naravno, nema ništa normalnije nego da nešto što se zove SRPSKI FILM svetsku premijeru nema u Srbiji nego u Ostinu, Texas, USA, na festivalu SXSW.

Ništa prirodnije nego da se za njim otimaju svetski festivali (za sada su ubeleženi Brisel, Stokholm i montrealska Fantasia), a da film u ovom trenutku još uvek nema srpskog distributera niti se i približno zna kada će biti viđen u srpskim bioskopima.

Znači, Serbia: business as usual. Naši distributeri će, kao i uvek do sad, čekati da im neko tamo, sa strane, kaže šta valja, pa da se, eventualno, drznu da to prikažu. Možda.

Do tada, većina radoznale srpske publike moraće da se zadovolji sa tih par kritika na srpskom, od kojih je jedna i moja. S tim što je moj srpski napis bio je više jedna impresionistička ejakulacija koja je malo više govorila šta taj film NIJE nego šta jeste.

Foto: sa snimanja film - S. Spasojević i Ana Sakić

Evo, sad sam na engleskom sročio nešto što više liči na filmsku kritiku, sa više konkretnih detalja, mada i dalje bez bitnih spojlera:

http://templeofghoul.blogspot.com/2010/03/serbian-film-2010.html

Taj text izašao je još i OVDE:

http://www.quietearth.us/articles/2010/03/15/SXSW-2010-Review-of-A-SERBIAN-FILM-SRPSKI-FILM

A za one koji su bili skeptični povodom mojih hvalospeva (ako je bilo takvih?!), odnosno ako je neko mislio da naduvavam ovaj film samo zato što sam prijatelj sa scenaristom, evo šta kažu neki Ameri koji Radivojeviću nisu ni rod ni pomoz' bog:

Quint, sa sajta Aintitcoolnews:

http://www.aintitcool.com/node/44288

Todd Brown, sa sajta Twitch:

http://twitchfilm.net/reviews/2010/03/sxsw-2010-a-serbian-film-review.php

A evo šta je rekao Tim League, jedan od selektora SXSW festivala:

"We are very excited to be showing our first Serbian film (called simply enough Serbian Film) at SX Fantastic next week. I've only seen two genre films out of Serbia. They were both outstanding, and they have both been within the past year. Something is definitely happening in Serbia and we will be staying in touch with both of these filmmakers to find out who else is creating the good stuff."

najzad, evo i video snimka u trajanju od oko 35 minuta - Q & A sa autorima filma u Texasu - pogledajte ga na ovom linku:

http://vimeo.com/10172637

Ovo je samo početak!

Capitalism: A Love Story

Capitalism: A Love Story (2009) Michael Moore

"Ljudi koji će ti dati pogrešan odgovor, kad takav odgovor želiš, su od neprocenjive vrednosti. Oni često bivaju unapređeni upravo zato što su voljni da kažu i učine apsudne stvari."

Ovaj citat nekako najjednostavnije razgolićuje hipotezu o kapitalizmu, kao vrhunsko-utopijskom sistemu koji putem tržišne ekonomije i kvaziprava pojednica na jednaku mogućnost uspeha, predstavlja prividno srećno uređenje ili radoholičarski raj na zemlji.

Voleli Mura ili ne; lepili mu etikete da je i on sam produkt tog zlog američkog sistema, hipersenzitivni debeljko; ići toliko daleko i reći da je podrivač sopstvenog sistema ili prikriveni komunista sa osmehom Deda Mraza, ne možemo poreći da čovek ima stav i muda, koja mu se verovatno talasaju tamo negde oko kolena. On je jedan od retkih čija se reč godinama unazad poštuje i nadaleko čuje, njegovi se stavovi prepričavaju, kako u fabrikama i kafeima, tako i u kuloarima Kongresa i Senata. Bez premca je kao režiser dugometražnih dokumentarnih formi.

Tema koju Mur ovog puta temeljno obrađuje nije mu strana; poslednjih 20 godina ovaj autor upozorava na pogubnost američkog sna o državi u kojoj caruju banke, velike korporacije, osiguravajuća društva i neodgovorni političari. Propast ekonomskog sistema utemeljenog na tržišnoj filozofiji čiji se epicentar nalazi na Volstritu, je godinama seciran u mnogobrojnim dokumentarcima, koji su mahom prikazivani na kablovskim, telivizijskim kanalima, ili rađeni u nezavisnim produkcijama. Nažalost, tek sa ovim filmom, tema postaje i univerzalni problem. Univerzalan, jer je danas evidentno da se krah berze na Volstritu domino efektom preliva i na 75% svetske privrede.

Izglasavanjem apsurdnih i bizarnih zakona u Kongresu (po kome se građanima uzimaju rezerve od 700 milijardi, bez prava na kontrolu), jasno je da Amerika ukida demokratiju, sistem u koji se kunula poslednjih 300 godina. Bez želje da ovog puta zadire u sferu teorija zavere, jer, čini se, da one više ne postoje u maglovotom obliku, već stoje potpuno ogoljene, Mur po prvi put sasvim otvoreno i bez rukavica razgovara sa časnim kongresmenima, koji su razočarani u američki sistem; sa sveštenim licima, koji kapitaizam otvoreno nazivaju ZLOM, koje deluje protivno Svetoj knjizi; usput i sa jednim jedinim kongresmenom iz socijalističke partije, koji otkriva da zadrti Ameri uporno mešaju i identifikuju socijal-demokrate sa komunistima.

Hajlajt filma su otkrića po kojima nemilosrdne korporacije osiguravaju svoje radnike za slučaj smrti, i uzimaju milionska obeštećenja, nazivajući svoju sopstvenu radnu snagu pogrdno "dead peasents".

Potezanje za starim dobrim prijateljem i oružjem političara na vlasti - STRAHOM, na kraju pokazuje svoje slabosti i mane. Sistem je toliko porozan, da ni policija više ne želi da ispunjava zadatke banaka; šerifi odbijaju poslušnost, građani stvaraju lokalne pobune, a radnici kreću u štrajkove.

Iako sve ovo prikazano deluje daleko od nekog boljeg i poštenijeg društvenog uređenja, Mur između redova daje Obami par godina da pokaže kako milioni koje su mu pojedini stubovi bankarskog sistema dali pred kraj izborne kampanje, nisu zalog za budućnost halapljivih milionera sa Volstrita.

A gde smo u svemu tome mi, kao mala država Srbija, možete i sami da naslutite.