Opet poseban termin. I taman kada smo se ponadali da filmski Niš izlazi iz kolektivnog mraka, opet stupa na scenu konzervativno licemerje i oportunizam.
Naime, Klub DV zvanično ne posluje, ali kada se u njemu skupljaju odbačeni, skrajnuti, ružni i zli, on je uvek sigurno utočište za njihove petparačke orgije. Tako će biti i 25. avgusta u 00:30!!!!!!!! kada bude prvo javno prikazivanje ili premijera kontroverznog Srpskog Filma.
Nije da baš imam neko sjajno mišljenje posle prvog piratskog gledanja, ali sam imao želju da posle više od 10 godina (na FS) overim jedan domaći proizvod, i uživam u prijatnom vazduhu otvorenog prostora Niške tvrđave. Ali ne!
Opet kriminalna separacija!
Miševi će gledati u paučinastom prostoru, kako i dolikuje frikovima koji se pale (ili ih ne dotiče) eksplicitno nasilje, krvopljusne orgije, manijakalne devijacije i seksualne frustracije.
Šta?
Da li su možda, onomad, Variola vera, Davitelj, Već viđeno, Okupacija..., Pad Italije ili Praznik kurvi, prikazani u nekom ćumezu izvan očiju šire javnosti, a samo za one probrane i mentalno sjebane?
Ne?
Nekada smo imali muda da autore koji se usuđuju da pokušaju da menjaju svet ili svest podržimo, i stavimo njihove produkte na uvid što širem auditorijumu. Ne samo kritičarima, ili određenom kružooku ili esnafu.
Danas nam državni aparat, kao i juče u slučaju Porno Bande, otvoreno sugeriše da će se obračunati na neistomišljenicima, sa ovcama koje nisu uvedene u tor, i koje umesto tradicionalnog Meeee! lii Beeeee!, umeju da izgovore još po koje slovo, i ne zadovoljavaju se kolektivnom onomatopejom.
Znači, babe, dede, deca, penzioneri, političari, muljatori, bankarski činovnici, konstalting menadžeri, sponzoruše i dizelaši biće sigurni. Njihovu percepciju neće ugroziti tamo neki odvažni skorojevići i zabludeli autori sumnjivih biografija.
Bajka u režiji Drugug dnevnika ravnog servisa brđana nacističkih tendencija se nastavlja.
Barem jedna mala grupa ljudi zna gde će biti 25-og posle ponoći. Ostali će da sanjaju.
Ghoulov dodatak:
slažem se sa emocijom kolege Šoza; nisam srećan zbog odluke nadležnih o geto-projekciji i samo delimično je razumem kao bojazan za eventualne reakcije maloletnika i staroletnika koji bi mogli da zabasaju čak i na ponoćnu projekciju na Pozornici.
Ipak, ne treba misliti da je ovo neki lokalni niški, ili uopšte srpski specijalitet: setimo se da je ove godine francuski horor LA MEUTE trebalo u Kanu da ima projekciju na otvorenom, pa je u zadnji čas ona prebačena u neku salu. A radi se o beskrajno benignijem, budalastom, skromno-krvavom filmiću.
Da sam se ja pitao, tj. kada bih uopšte bio na odgovornoj poziciji, znam kako bih reagovao u ovakvom slučaju (makar mi to bilo poslednje), ali donekle mogu da razumem i bojazan nekih drugih, tj. odsustvo smelosti da stanu iza filma koji je u svakom zamislivom smislu pesnica u oko svemu što se danas zove srpski film. Znači, stegonoše sterilnog srpskog filma i dalje će da orgijaju na Pozornici, a SRPSKI FILM će, kao zauvek 'poseban' i 'specijalan' da igra na 'specijalnoj' projekciji u specijalnom 'bioskopu' koji to odavno nije.
DAVITELJ PROTIV DAVITELJA, nažalost, još uvek nije strancima poznat onoliko koliko bi trebalo i koliko zaslužuje. Ipak, sa svojim skromnim inostranim životom, ima najmanje dve vrlo zabavne anegdote vezane za prikazivanje u Americi koje želim ovde da prenesem.
Prva je vezana za prikazivanje DAVITELJA na kablovskoj TV, na The Movie Channel's late-night B-movie show-u Joe Bob Briggs'sDrive-In Theater. Film je prikazan u toj vrlo popularnoj emisiji kultnog Džoa Boba Brigsa krajem 1991. godine – ali najzabavnije nije to po sebi (mada je i to veliki uspeh!), koliko je epohalan fidbek, odnosno pismo koje je Džo Bob ubrzo potom dobio – iz zatvorske ludnice! Neki tamošnji looney poslao je sledeće pismo, koje sam dobio ljubaznošću Slobodana Šijana, i s njegovim dopuštenjem želim da ga podelim s vama (klikni da vidiš veće):
Ili, ako nećete da čitate sa slike, evo ih OCR slova:
December 22-91
Dear Joe Bob;
Greetings from the second society shut-ins here at Lima Correctional Institution, formerely Lima State Hospital for the Criminally Insane. Although under new management from the Dept. of Corrections, they're still crazy here.
Your Drive In Theater is the only island of sanity in the whole place. A diehard few of us cluster every Saturday night in front of the TV set after count to watch your show. Here lately though it seems that the reruns are taking over your show, we have heard you talk about some new movies to be shown, but they are slow in arriving. The movie Strangler Vs Strangler has to be the high-lite of the year, with Frankenhooker at a close second. Could you get us some more movies in this area and especially some more Heather Hunter and Terry Weigle movies? For awhile we faithfully kept a running count to see if your breast tally was accurate, but due to a 12pm count we loose 10 minutes of your first movie and this kept us from getting a full count, plus one of your features, Total Recall had a three breasted hooker that we felt was cheating in a way.
Tour madness and 3-Bs' keeps us alive and restores our faith in humanity. Keep bringing us the fine quality motion pictures that the drive-in was famous for, please. Also please send me your famous "We Are The Weird" newsletter and any other free material you have to offer as some of us are in for real long stretches and recieve no mail from any one else.
Your advice to the hopeless segment is another higlight we look forward to as it sometimes restores our belief in the truth that no matter how bad things get for us, there is always someone else in worse shape! Keep up the good work.
PS- If you should read my letter on the show, say HELLO to all the guys on B-Block and if you should send me a T-shirt, send it to my home in Toledo, Ohio, of which I don't wish to have my home address read on the air.
Thanks Joe Bob.
Bo Amerson
Zar nije moćno???
Ne znam šta bih dao da dobijem pismo iz Toponice u kome mi neki pacijent piše da mu je moj NAŽIVO "hajlajt godine"!
Ili barem reakciju poput one iz druge DAVITELJSKE anegdote. Ona je svakako poznata onoj nekolicini koja je actually čitala moju knjigu U BRDIMA, HORORI, ali za preostalu većinu i za one koji moj rad prate samo preko bloga, ovo će verovatno biti novo.
Dakle:
"2004. sam se obreo na Filmskom festivalu u San Francisku, i tu sasvim slučajno upoznao jednog lokalnog poetu. Čuvši da sam iz Srbije i da se zanimam za horor, on me je smesta pitao da li znam za film DAVITELJ PROTIV DAVITELJA. Bio sam višestruko iznenađen: ne samo što je čovek, očigledno, znao za jedan u svetskim razmerama relativno opskuran srpski film, već je i njegov naslov izgovorio na srpskom, a ne engleskom (ne Strangler Versus Strangler nego baš DAVITELJ…). Dok sam još uvek pokušavao da dođem sebi od šoka, on je našoj zajedničkoj prijateljici, amerikanki, počeo da od reči do reči (istina, na engleskom) ponavlja uvodne reči naratora, o tome kako metropolu ne čine ni saobraćaj, ni metro, ni broj stanovnika, već – masovni zločinci kao što je davitelj. Ispostavilo se da je naša 'komedija strave i užasa' prikazana na tom istom festivalu u San Francisku sredinom osamdesetih, i da se urezala u pamćenje čoveka koji nema nikakve veze ni sa srpskom zajednicom ni sa horor žanrom. On ga je upamtio prosto – kao dobar, duhovit i upečatljiv film iz jedne malo poznate zemlje.
Na žalost, njegovi kvalitet i dan-danas ostaju ograničeni na dostupnost samo srpskim fanovima: jedino postojeće DVD izdanje urađeno je sa ne-remasterovanog, iskrzanog bioskopskog snimka koji je sa VHS trake samo prebačen u DVD format, bez engleskih titlova. Ovakva nebriga za sopstveno blago, na žalost nije ograničena samo na ovaj naslov, već na ogromnu većinu domaćih filmova koje je, prosto, nemoguće naći sa engleskim titlovima i tako ih ponuditi potencijalnim gledaocima, ili barem kritičarima i proučavaocima sa strane…"
Na žalost, moj lament iz knjige objavljene 2007. godine ostao je bez odjeka.
DAVITELJ PROTIV DAVITELJA je i dalje available na DVD-u samo u jadnoj Srbiji na jadnom DVD-u toliko jadne slike i zvuka da je to, prosto, sramotno, i tu nema drugog načina da se to opiše.
I, naravno, bez engleskog titla.
Stranac koji to poželi danas da pogleda, može to da učini samo na jadnom DIVX-u napravljenom sa onog jadnog DVD-a, i da se posluži jadnim FAN-MADE engleskim titlovima – titlovima koje je napravio neki fan koji ne barata engleskim baš najbolje, ali u ovoj jadnoj zemlji u kojoj nadležne institucije ne nalaze za shodno da OVAKVE filmove dostojanstveno predstave domaćoj i stranoj publici – FANOVI, i individualna inicijativa, su jedino što preostaje.
Za sada.
Podsećam da DAVITELJ PROTIV DAVITELJA nije prikazan na Fantasia festivalu samo zato što se ispostavilo da naša Kinoteka nema 35mm kopiju tog filma sa engleskim titlovima. Da jeste, siguran sam da bih sada mogao da prenesem još ko zna koliko zabavnih anegdota otuda.
No, barem je moja priča o problemima sa nepostojanjem skrinera, DVD-a srpskih klasika sa engleskim titlovima pokrenula neke priče – text Joce Ristića na tu temu u međuvremenu se pojavio na srpskom, i tu verziju su prvo bez razumevanja problematike, i sa nekim smešnim neistinama, plagirali u 24 Časa, a zatim su je prepričali na B92 a onda u celini, u 2 dela, preneli na Popboksu.
SRPSKI FILM, koji je pre neki dan na festivalu scenarija u Vrnjačkoj Banji dobio I nagradu za scenario, detaljno je predstavljen stranoj publici u vodećem svetskom horor magazinu FANGORIA! Na cele tri strane avgustovskog broja (#295) govori se o filmu, uz obilate izjave režisera, i uz nekoliko dosad neviđenih fotki sa seta. Na jednoj od njih je i majstor za efekte maske Miki Lakobrija, koji je skenirao ove stranice i poslao ih exkluzivno za blog CULT OF GHOUL. Hvala, Miki!
U sadržaju časopisa stoji: "From a country not known for its genre fare comes a movie that's hard to ignore!"
Da ne biste kvarili oči buljeći u jpg fajlove, OCR-ovao sam te skenove, pa ih sada možete kako valja exkluzivno ovde čitati.
Upamtite, narode: ovo ste prvi put čitali na CULT OF GHOUL!
(Osim ako niste jedan od tuceta onih koji se u Srbiji još uvek dovijaju da kupuju FANGORIJU).
A SERBIAN FILM TO DISTURB YOU
Think you've seen it all? Then strap yourself in and prepare for the latest Eurohorror assault.
By JAY SLATER
As horror cinema goes, A Serbian Film (Srpski Film) does not know where to stop. It spits in the face of taboos, charges through boundaries where others fear to tread and gives the one-fingered salute to authority. It doesn't care about sensibilities or good taste. It laughs at the censors. It's a movie that wants to disturb, sicken and haunt, its twisted angst guaranteeing such promises as it goes through its motions, the gas pedal pressed firmly to the metal.
A Serbian Film is the first feature-length movie by Srdjan Spasojevic, who had previously experimented with student shorts. With this project, he went for the jugular with gusto and glee, wanting his audience to wallow in its bloody depravity but also to enlighten them with an overtly political allegory. An extreme Heart of Darkness, Spasojevic's film is, believe it or not, more intense and hard to watch than such past infamous splatter and torture flicks as Faces of Death, Cannibal Holocaust, the Saw series and In a Glass Cage. This is the real deal-a movie that is not afraid of censorship or controversy. The horror film of 2010 has arrived, and it means serious business. You have been warned-but if you dare, A Serbian Film is now making its way around the festival circuit, including a showcase at Montreal's Fantasia in July.
An independent production with crisp RED ONE cinematography and a breathtaking techno score by Sky Wikluh, A Serbian Film weaves the crimson-spattered story of Milo (Srdjan Todorovic), an ex-porn star who is reluctantly sucked into the underground sex 'n' snuff racket. The narrative then nosedives into incredible bad taste and unpleasantness as Milo's world is turned upside down, shaken by a reality that is twisted by nightmares and false turns. As a consequence, it replays the structure of Videodrome while retaining a unique sociopolitical flavor. "My desire was to communicate some strong ideas and feelings about my environment and the world we live in today, and shape them into a kind of film I would love to make," Spasojevic says modestly while sipping from a generous glass of black vodka and ice in Blaywatch, a noisy, bustling bar stocked with long-legged beauties that floats on the Danube River.
A Serbian Film, which Spasojevic scripted with Aleksandar Radivojevic, is indeed a political animal as well as an all-out horror movie, stomping in the template of a confused motherland after sudden social upheaval once the Cold War thawed -and, of course, extreme physical violence and sexual degradation in spades. It is proud of its origins, and like a phoenix rising from the ashes, came out of nowhere to stun the fest circuit into submission. The film benefits from the wonderful lead performance by Todorovic, who gives it his all in the role of the haunted Milo.
"In Serbia, we have some fantastic actors who rarely get a chance to participate in something this provocative and show their range," Spasojevic says. "They responded strongly to the ideas and metaphors in the screenplay, so they were great allies for us in making this film. Our lead, the great Srdjan Todorovic, actually had the toughest time on the set, because he had to be there for 90 percent of the shoot. He is one of the most popular actors in Serbia, and I believe this kind of role should only increase his popularity"- or kill it stone dead, if Serbia was a more conservative country.
The film's blistering assault on the senses also has a lot to do with Miroslav Lakobrija's old-school prosthetic FX, which challenge the extremes set previously by the likes of Tom Savini and Giannetto De Rossi. Lakobrija -who also worked on the Ken Foree vehicle Zone of the Dead- really got to work, his FX hammered home with the subtlety of a B-52 payload. They remain convincing and utterly genuine, leading A Serbian Film toward a rightly justified cause celebre status. With such a portrayal of hardcore physical and sexual violence, the question remains: Can a filmmaker go too far? Does an artist have a moral obligation and responsibility toward their audience?
"I'm not sure about general boundaries, but I know our story was leading us to the edge of the blade," Spasojevic says. "We danced and balanced on it as well as we could, and we nearly fell down into the abyss. My main responsibilities are for the governing ideas to be enforced without compromise, and that no one gets hurt or experiences any psychological trauma on the set in process."
But what about viewers? A number of women would claim otherwise, as previous screenings have infuriated the fairer sex. Indeed, festival directors have been known to harbor second thoughts about exposing women to A Serbian Film, given documented accounts of the movie visibly upsetting them-be it emotionally breaking down or responding with riot, fury and fire. Like Pascal Laugier's Martyrs, however, A Serbian Film depicts violence as suffering and a catalyst, not as an excuse to show gore for gore's sake. Either way, it takes a brave or foolish soul to screen A Serbian Film to an unprepared audience.
Certain of its splatter setpieces are Fulci-esque in their delivery. From gunshots to the head, arterial sprayings, skull-raping and -the most disturbing and a cinema first- the exploitation of a newborn baby, A Serbian Film is bound to pique the attention of censors worldwide. However, kudos are due to Spasojevic's skilled direction, in which the most outrageous scenes of depravity are only suggested in the way they are shot.
"It was never an intention to shock, but only to express our deepest and most sincere inner feelings about how strongly we in Serbia feel violated," the director claims in all seriousness. "For example, the baby scene represents us and everyone else whose innocence and youth have been stolen by those governing our lives for purposes unknown. In this scene, we only painted a literal metaphor of how we feel. This image is so extreme that it actually defames violence and nullifies its core. In a heavy special effects scene such as this, its sheer technicality killed all trepidation and impact for the people participating in it, so it was much more exhausting than shocking on the set. And, you know, I went exactly as far as I wanted in this scene."
A Serbian Film also contains sex scenes that tantalizingly verge on the hardcore. Spasojevic grins like the cat that got the cream when it comes to discussing this subject: "It was never my intention to insert hardcore scenes. I was balancing on the verge of that line, but never really crossing it was always my directive." Smiling cheekily, Spasojevic backtracks a little. "Well, maybe there was some real sex during shooting, but I can't be completely sure. Perhaps not quite everything was under my control..."
In more conventional territories, A Serbian Film will no doubt be seen as completely out of control, a crazed beast unacceptable in any form. And the movie is a response to that attitude as well, Spasojevic waving an angry fist at authoritarian bodies that dictate what we can watch. "This film is definitely a strike toward censorship and authority that are suffocating any unorthodox creativity there is today," he states. "It also specifically addresses the fascism of political correctness so prevalent these days. That is the tool that kills free cinema.
"This is the kind of film that couldn't be made in an out-of-control fashion," he continues. "Everything was precisely planned and extremely controlled. The only way we could make this film right was to do it without compromising and concern about consequences.Still, it pains me that A Serbian Film could be banned in many countries."
Spasojevic also dismisses claims that his movie is torture porn. "Yes, there is torture. Yes, there is porn. But do I think this film is what is considered torture porn these days? No, I don't. I believe it is much more than that. But at the end of the day, you can call it whatever you like."
Genre fans can be assured they're in good hands with Spasojevic, whose influences range from William Friedkin, Roman Polanski, Sam Peckinpah and Walter Hill to Brian De Palma, John Carpenter and David Cronenberg -and his horror education clearly shows in A Serbian Film. While it has yet to be shown in Serbia itself, the movie has taken by storm the venues where it has played so far, starting with its world premiere at South by Southwest earlier this year. "The reception has been fantastic in every possible way," Spasojevic beams. "The movie was understood in exactly the way I had intended, and we've had some great reviews and interviews. And for those who suggest women will hate the movie, we still have our old girlfriends!" he laughs as another shot of black vodka is ordered.
Sweeping aside the likes of Eli Roth's Hostel, A Serbian Film is also set to storm London's FrightFest as part of its summer festival blitz of carnage and despair - albeit one with significance. Spasojevic believes that Fango fans who have been reading its pages and viewing its gruesome images for years will be prepared for the monstrosity that is A Serbian Film- but we're still not entirely sure...
nije baš da sam neki natalijev fan – njegovoj precenjenoj KOCKI dajem jednu mlaku trojku, SAJFER ima tri minus, a NIŠTA od mene ima mutavu dvojku – ali čak i sa ličnim smanjenim očekivanjima, solidni potencijali premise kao i skoro uniformno pozitivni rivjui pripremili su me na nešto više ovog puta. pih. half-assed vinćenco ostaje half-assed vinćenco. mada, ŠLAJS predstavlja znatan napredak u odnosu na NIŠTA, utoliko što nudi barem NEŠTO.
to nešto su krhotine nekadašnje kronenbergove karijere: 'majka' koja unosi više od sebe nego što bi smela u nekontrolisano i ubilačko 'dete' (BROOD); horori uzgajanja brzorastuće & brzostareće klinčadije (BROOD); ubilački žalac koji na provokaciju iskače iz mesa (RABID); falusoidno-govnolike kreature (SHIVERS); krvavi fijasko sa prototipom experimenta (THE FLY); svečanost pred masom u skupim toaletama u kojoj se uspeh naših doktora pretvara u grdnu bruku (DEAD RINGERS), itd.
sličnosti nisu 'samo' na nivou ovakvih detalja, već mnogo suštinskije, strukturalne.
THE FLY je, zapravo, film o starenju (i odnosu prolaznosti vremena na ljubav) – goldblamova 'mutacija' i progresivni raspad samo su SF pokriće za ubrzavanje prirodnih procesa kako bi se u kratkom roku sažela jedna celoživotna (ljubavna) priča.
SPLICE je, zapravo, film o roditeljstvu, odnosno o odgajanju deteta (i uplivima roditelja na ono što će od njega da ispadne) – gde je njeno ubrzano odrastanje i sazrevanje samo SF pokriće za ubrzavanje prirodnih procesa kako bi se u kratkom roku sažela jedna celoživotna (roditeljska) priča.
deluje slično, zar ne? naročito u svetlu činjenice da u oba slučaja glavnu mušku ulogu igra neopevano ružan i nosat muškarac (nos = falus? falus = faust?).
jedina razlika je u tome što u MUVI imamo odlične glumce koji imaju da igraju vrlo živopisne, žive, ubedljive i prijemčive likove koji logično i uverljivo reaguju na svakojake fantazije koje im se izdešavaju, pa zato uspevamo da se vežemo za njih (čak i za goldblama! čak i kad počne da izgleda kao žrtva napada celog osinjaka koja se već nedelju dana raspada i truli!), da brigamo, navijamo, sekiramo se, strahujemo, pa i pustimo neku suzu na kraju (mušku, najtežu)! ne znam za vas, al ja redovno suzim na kraju MUVE. eto, priznao sam. zato je MUVA jedan od 3-4 najbolja horora ikada snimljena.
SLUZ, međutim, nema ništa od toga. sara poli je okej, ali ona nosata nakaza adrijen brodi toliko štrči (!) u svakom kadru da uopšte od te surle ne mogu da se skoncentrišem na čoveka, na lik, na fabulu radnje. ne mogu i to ti je – brka mi u oči, i zdravo. stvari dodatno otežava to što je njegov 'lik' (kao i žene mu) imbecilno napisan, što ne stignemo ni da ih upoznamo kako valja a oni su već do guše u pravljenju veće, gnusnije i čmarolikije verzije SHIVERS-parazita (za dobro ljucke rase, of kors), a kao nusprodukt toga nastane i, ehm, njiovo čedo.
prvo – pa žensko. eh, da je barem to najgore što im se desi.
al jok, ispadne da im to žgepče izgleda prvo kao očerupano pile (grozomorna parodija na roditeljsko – 'pile moje'?) u spoju sa onom nakazom iz ERASERHEADA (tog ultimativnog non plus ultra roditeljskog košmara!), a onda počne da raste u nešto nalik devojčici sa nenormalno razmaknutim i krupnim očima (CGI: because we can!) i kengurskim repom iz koga izleće pomenuti RABIDoliki žalac. nije ni čudo što joj smesta daju 'ljupko' ime DREN. ne znam, meni to zvuči ko muško ime. valjda bi curica trebalo da se zove – drenica. ionako ima nekako šiptarske crte lica…
sve faze su tu: kukanje i urlanje; temperatura; hranjenje i bljuvanje tatku u facu; kupanje (tokom koga otac, prirodno, pokuša da udavi derle; avaj, half-assed!). dok si reko 'ala ova današnja deca brzo rastu' – drenica bi već da beži od kuće i da se jebe (s rođenim ocem: mutantski elektra-komplex). tela bi, štono kažu, da raširi svoja krila i vine se u beli svet… a adrijen brodi, kao pravi srbin, iskoristi prvu priliku da joj – po uzoru na SRPSKI FILM – pokaže da nije samo glava porodice nego i muškarac, i baci se sve u 16 da od nje ženu načini (kao što je njegov otac sa njim svojevremeno učinio, valjda)…
ukratko, shit happens without rhyme or reason: likovi, njihovo ponašanje, reakcije, situacije – sve je toliko bezveze da čovek može samo da se zavali i, eventualno, uživa u prilično odličnim efektima maske i kompjuterskog crteža, jer film kako odmiče prema krahu to je bezvezniji i nebitniji, a u startu naumljena parabola o roditeljstvu pokazuje se kao krajnje besciljna i žrtvovana nekim nedomišljenim efektima i fazonima bez ikakve, doslovne ili simboličke, težine. kao da to kvazihororično bezveznjačko finale, sa krilima na vetru i makljanjem po snegu i vodi, nije dovoljno drečavo i bezvezno, tu je i (predvidiva) završna scena da nam pokaže koliko je cheesy sve ovo bilo od samog starta, samo se pretvaralo da ima nešto na pameti.
znači, krhotine kronenberga su tu, ali slepljene na proizvoljan, isprazan i nesvrhovit način, bez onog njegovog racionalnog ludila i autentičnog uvida u ljucko stanje (i sranje), bez memorabilnih likova, situacija i set pisova, bez ičega vrednog diskusije ili pamćenja nakon gledanja.
naravno, ako se pomirimo sa jadno-tužno-žalosnim stanjem u američkom (i kanadskom) hororu u poslednjih 10ak godina, a i duže, i ako za parametre uzmemo ono što danas napučuje horror sekcije dvd prodavnica, u poređenju s tim drekom SLAJS (bez DAJSA) deluje kao dar s neba, thinking man's something or other, ingeniozna ljudska drama, kronenbergijana za 21. vek, i šta sve ne.
ali, ne padajte na te fore. vinćenco je od samog starta – od KOCKE - bio veliki blefer, sa solidnim talentom da NIŠTA upakuje tako šareno i površno-zanimljivo da deluje kao da tu ima NEŠTO (ili, u slučaju filma NIŠTA – da vam uvali ništavilo, a vi onda projektujte nešto na njega). da nema izvanrednih i body-horroru naklonjenih efekata ova pričica ne bi imala nikakvog razloga da se gleda. a ionako je najveći efekat – brodijeva njuška.
nakon što smo apsolvirali subverzivnu srbiju, a potom i neke jadne pokušaje njenog dezavuisanja, red je da se osvrnemo na određene susrete sa znamenitim ljudima, što bi reko čiča gurđijev.
Frank Henenlotter & Herschell Gordon Lewis
ovu dvojicu sam upoznao već prve večeri mog boravka u montrealu. tačnije, već prvih mojih sati tamo.
pošto sam umoran bio odbačen do hotela, imao sam samo sat i po ili dva sata max za prvi ljucki san u poslednjih 48 sata (jet-lag or no jet-lag) pre zakazane večere sa ovima. dosuđeno vreme za spavanje bilo mi je, naravno, premalo: sa zaista natčovečanskim naporima naterao sam se, noga pred nogu, da na jedvite jade ustanem iz kreveta i istuširam se. bio sam totalno mrtvosan, i da nije u pitanju bila unikatna prilika – nisam ni slutio koliko! – da s ovima posedim i popričam u opuštenoj atmosferi, zaista bih se inače teško naterao da ustanem pre ponoći. bilo je čak trenutaka u kojima mi je đavolak na levom ramenu šaputao: 'more, vrati se u krevet, vidi kako je udoban i mek, baci se lepo na jastuk, ove ćeš da sretneš i sutra ili narednih dana...' i MALO je falilo da ga poslušam.
srećom, naterao sam se da se oteturam do zakazanog mesta, ali sam, naravno, zakasnio nekih 25 minuta, i ovi su već otišli u taj italo restoran. srećom, mič dejvis se zateko tu, pa me on odveo do mesta (par blokova udaljenog).
long story short: seo sam prekoputa henenlottera, a između mene i heršela sedeo je majk vranej, gazda something weird video kompanije.
da pojasnim: ja prema heršelu nemam nikakav fanovski odnos. ne volim njegove filmove, ništa mi ne znače u životu, ali poštujem njihov curio značaj za splatter, a naročito heršelovu inteligenciju, koja me je zaprepastila u obilatom intervjuu za spec. izdanje RE/SEARCHA 'incredibly strange movies' koje je jedna od prvih stranih knjiga o hororu koje sam kupio. luis u njoj (kao i fridmen, njegov producent, uostalom) deluje beskrajno pametnije i zabavnije nego što bi se iz njegovih 'filmova' (da ih tako nazovem) naslutilo.
s druge strane, henenloter je moja stara ljubav, još otkad sam tamo negde 1989. na VHS piratu gledo BRAIN DAMAGE i razduševio se; usledili su BASKET CASE 2 i FRANKENHOOKER, na sreću u video-klub MB u nišu stigli vrlo brzo po izlasku, tu negde oko 1993. i smesta overeni. najduže sam čekao na prvi BASKET CASE, koji sam nabavio tek 2002. godine od jednog lika koji ga je lažnom kreditnom akrticom kupio iz amerike – bilo je to pre divxa, a vhs se nije mogao naći nigde. henenloter mi je bio tim draži što sam o njemu vrlo malo znao – u knjigama o hororu njegovi filmovi retko se analiziraju – jedva da ih neko i pomene, uzgred – a kasnije, na netu, bilo je teško naći nešto supstancijalnije o njemu.
a sad, najzad, oči u oči s njim, bukvalno.
nažalost, pažnju mi je skretao vranej, inače beskrajno srdačan lik, koji samo što me nije grlio i po ramenu tapšao, budući s moje desne strane, pa sam morao i s njim malo da pričam. don't get me wrong, čova je vrlo zabavan i pun sjajnih anegdota, nije da me one nisu zanimale, ali ipak – mnogo više mi je bilo stalo da propitam henelotera za zdravlje junačko.
a zdravlje mu, nažalost, izgleda i nije najbolje. donedavno je imao baš ozbiljne i teške probleme, a sad mu je valjda bolje, ali on sve vreme tokom kog sam ga video – ne samo na toj večeri, nego i kasnije, sutra uveče, na premijeri dokumentarca o heršelu koji je ko-režirao – frenk nije izgledao najbolje. kasnije mi rekoše da je on prilično introvertan lik, da ne voli pozornicu, gužvu, nepoznate ljude itsl. i da zato u takvim prilikama deluje kao da bi najradije bio negde drugde, na nekom usamljenijem i tišem mestu.
ipak, neumoljiv kao što jesam, uspeo sam da ga prorešetam oko nekih stvari koje mi je bilo najpreče da doznam, a naročito vezano za to šta naredno sprema (učtivo sam zaobišao svaku referencu na njegov mega-razočaravajući BAD BIOLOGY ). kazao je da trenutno pakuje jedan konvencionalan film koji se, kako reče, neće dopasti njegovim fanovima – po istinitom događaju, nije horor, biće r-rated ali bez njegovog prepoznatljivog ludila – pa kad to zaradi neku paricu, onda će, nada se, moći da radi svoj dugo spremani SICK IN THE HEAD.
kazao mi je još i da je u pregovorima da proda prava na rimejk BASKET CASE, ali da još čeka ozbiljnu i konkretnu ponudu. BRAIN DAMAGE, na žalost, nije u njegovom vlasništvu, i s tim može da radi ko šta oće (pod uslovom da kupi od sadašnjih vlasnika, ali frenk se tu ništa ne pita).
sa heršelom sam uporedio iskustva kao sa kolegom, pošto je on neko vreme predavao književnost (čini mi se, na nivou srednje škole) pre nego što se bacio na nudie exploitation & gore. složili smo se da su njegovi studenti iz 1950-ih prilično slični po svojoj 'zainteresovanosti' za književnost kao i moji s početka 21. veka. pričao mi je koliko je fridmen loše, praktično slep i gluv. luis se, pak, drži prilično dobro za svoje godine, iako pogrbljen, duhovno je prisutan, svež i zabavan. posle dokumentarca deda je pred masom otpevao celu celcatu pesmu 'south's gonna rise again' iz 2000 MAINACS. neki su se čudili kako bre pamti sve reči: hej, pa on je to i napisao za film! publika je bila na nogama, mada je očito da je samo manji broj njih znao text pesme, pa su se ubacivali samo na 'JIII-HAAAAJ!'
nisam ostao da gledam ponoćnu projekciju BLOOD FEAST (1963) a zbog praćenja Q & A sa luisom i frenkom, propustio sam i početak filma RUBBER, što sam kasnije (prekasno!) zažalio. elem, činilo mi se da je to yet another one-joke trash movie (automobilska guma kao serijski ubica!), ali posle sam od svih živih čuo najbolje stvari o tome. no, ne žalim što sam ostao da naživo vidim deda heršela i čiča frenka jer, kako ispade, oni su već koliko sutra imali da putuju nazad, pa mi je ovo bila jedina prilika za druženje sa njima. baš šteta; a nadao sam se da frenka malo sadržajnije intervjuišem... čak i omot BRAIN DAMAGE DVD-a mi ostade nepotpisan zbog njihovog nenajavljeno kratkog boravka na fantaziji! :(
