JOŠ JEDNO BUĐENJE, Dejan Ognjanović

            Evo jedne moje stare, prastare priče, odnosno minijature. Zapravo, od svega što sam napisao, ovo je prva (najstarija) koju mogu da pokažem javnosti bez mnogo stida. Ono pre nje, na svu sreću, ostaje u rukopisima, neobjavljenim, i od vrlo malo parova očiju viđenim.

            Napisao sam je sa svojih 18 godina, 19. IX 1991, neposredno po okončanju jednog vrlo srećnog perioda, i na početku najmračnijeg u kome sam ikada bio, do tada, a i šire. Sumorna je, melanholična, neko bi je nazvao i patetičnom – ali, rekao bih da unutar svojih skromnih, neambicioznih granica nije tako loša, i da prilično dobro hvata moje tadašnje stanje.

            Do sada nije nigde objavljivana, tako da je ova ekskluziva za blog istovremeno i svetska premijera.

            Ako vas smore ovaj čemer, jad i beznađe, ili ako vam ovo bude previše kratko i nesupstancijalno, podsećam da u kategoriji PRIČE na ovom blogu možete pročitati i neke moje radove nastale kasnije, kad sam naučio da se smejem beznađu i tmini.

JOŠ JEDNO BUĐENJE

(c) Dejan Ognjanović 

                                       

            Budiš se, dečače, u hladnom krevetu hladne sobe, ali ne primećuješ to odmah. Još te drži toplina sna iz kojeg upravo izranjaš.

            Buljiš u tmurno svitanje što prodire kroz prozor, iako ga ne primećuješ. Tvoje misli još su u snovima i ti si na trenutak zbunjen, ne znaš gde si.

            Dok se dosadno poznate konture još uvek mračne sobe polako ocrtavaju u tvom umu, i dok postaješ svestan da ti je hladno, znaš da se paučinaste niti kidaju i da se nešto veliko ponovo udaljava od tebe. Ne, ne – želiš da vrištiš, dok čvrsto stežeš svoje pesnice – to nije pravo, to nije pravo! Ali vrištanje ne pomaže. Ponovo zatvaraš oči i uranjaš u jastuk, i vidiš sebe kako pružaš ruke, najdalje što možeš. Iza tvojih kapaka je sada samo tama, i sve što osećaš je negostoljubiva hladnoća jastuka, kreveta, pokrivača. Ponovo otvaraš oči, svoje duboke, plave oči, i u njima je samo tuga.

            Uspravljaš se u krevetu i posmatraš prste svojih ruku, proveravaš da li su znojni, klizavi: čini ti se da su oni krivi što ti je Ono opet umaklo. Ali oni su suvi, i hladni, i sanjivi.

            O čemu je to bilo ovoga puta?  Gde si to sada bio?

            Baš ničega se ne sećaš?

            O, sve je dalje i dalje, tone poput davljenika kome si prekasno pružio ruku, i koji se spušta nazad u mračne dubine što ga lagano gutaju. Njegova silueta je sve mutnija, sve manja, sve dalja: samo tačka koja se rastapa u tami i ništavilu.

            Ne vredi, ne vredi, i ovoga puta je umakao, i ponovo u sebi osećaš prazninu, dečače, prazninu kojoj je na trenutak bilo obećano ispunjenje, u koju je na tren prodrlo nešto – bojažljivo i oprezno, samo načas – nešto dovoljno veliko i snažno da te potpuno prožme -čini ti se- ali sada se to nešto uplašilo prodorom druge realnosti i pobeglo, ostavivši još jednom prazninu da odjekuje sumornim jutrom.

            Tvoja svest je sada čista, snovi su otišli i ostao je samo razum. Svestan si da je toplota tvoga tela otišla na sanjanje, i da ti je zbog toga sada hladno – kao i zbog zahladnelog jutra koje viri kroz zamagljeni prozor, mutno i bezlično oktobarsko jutro koje ne želiš, ali koje svejedno redovno dolazi i budi te.

            Ustaješ iz kreveta i prilaziš prozoru. Ulična svetiljka još uvek gori i meša svoju nepotrebnu svetlost sa bledom izmaglicom oktobra. Jutro se monotono uvlači u uske uličice. Uskoro će u sivim zgradama zazvoniti budilnici, kao i svih prethodnih, kao i svih budućih jutara. Uskoro će živi mrtvaci početi da se teturaju pločnicima.

            Prolaziš prstima kroz svoju snom umršenu kosu.

            Navlačiš papuče i odlaziš u kupatilo. Oko tebe su vlažni peškiri, lavori s vešom, i WC šolja koja očekuje da je zaliješ svojom toplinom. Pošto si to obavio, prolaziš pored ogledala ne usuđujući se da ga pogledaš, ovlaš pereš ruke i izlaziš iz tesne prostorije dok te prati šum vodokotlića. Bezvoljno se teturaš natrag u sobu.

            Ponovo si kraj kreveta. Stavljaš dvostruko preklopljeno ćebe preko jorgana i nestrpljivo se uvlačiš ispod. Otežali jorgan sada se čvršće priljubljuje uz tebe i ne dozvoljava da tvoja toplota otiče van. Polagano prikupljaš energiju za novi san. Toplina, da, to je ono što ti je potrebno. Ali nisi siguran da li ti se spava, ne znaš da li to ima nekog smisla – vraćati se, ponovo pokušavati: spavati, možda sanjati...

            Hajde, savij se u klupko dečače, i spavaj. Spavaj, jer to je jedino što ti preostaje u ovom tmurnom jutru što se steže oko tebe i preti da se pretvori u novi dan.

WRONG TURN 4 (2011)

**(*)        2+

            Besramno dodvoravanje najnižim porivima publike kroz najusiljenije scene golotinje i seksa u svekolikoj istoriji slešer filma svakako neće smetati onima koji su ovde zbog sisa i lezbejki, a još manje onima koji vole obilato prolivanje krvi.  

Za moj groš, jedino je prolog zaista vredan pažnje: bekstvo teen-kanibala iz ludničke ćelije i haos i pokolj koji izazovu kad puste sve te ludake na doktore ima ponešto od preterivanja i manije koji gode svakom pravom hororfilu, a naročito sa tim helrejzerovskim klimaksom u kome doktora raščereče bodljikavom žicom povezanom sa mehanizmom automatskih vrata. 

Sve posle toga je goli imbecilizam: grupica omladine zabasa u snežnoj oluji baš u tu – sada, mnogo godina kasnije, napuštenu – ludnicu, ali u toj zgradi i dalje funkcionišu struja, voda i ostalo, a i dalje čuči ne samo nameštaj koji se niko nije potrudio da skloni, nego i dosijei pacijenata! 

Neprofesionalno, gospodo, zaista neprofesionalno!

Glavni set-pis sastoji se u tome da hilbili trojka zarobi jednog antipatičnog nesrećnika u kuhinji, veže ga na stolu, i krene da ga secka naživo, parče po parče, i da na njegove oči prži u ulju (uz crni lukac!) delove njegovog mesa i da ih u slast jede pred njim. Lepo je to i krasno, u teoriji, ali nažalost, efekti maske – ionako osrednji u celom filmu – ovde naročito padaju na ispitu. 

Lutka na lažnom stolu kroz čiju rupu je provučena glava živog glumca providno je odrađena, i izgleda suviše beživotno i neuverljivo da bi grozomornost ideje zaista bila efektna svakome ko je pogledao više od 10 horora u životu. 

Naročito bode oči to što je ovaj kao još živ, ali kad gledamo krupne planove sečenja "mesa" – goli stomak njegove lutke ne mrda, ne diše ama baš nimalo. Neprofesionalno, gospodo, zaista neprofesionalno! 

Za pohvalu je pokušaj da se, posle nesnosno idiotskog III dela, ovde dodvori publici, pa tako imamo nekoliko meraklijskih scena – npr. ona sa džinovskom bušilicom (otkud ona u ludnici napuštenoj 20 godina? Koga je briga?!) – ali sve je to izvedeno tek osrednje, a slabi efekti naročito ometaju užitak, čak i u napred-pohvaljenom prologu. 

Prokletstvo: kad nekome kidam ruke i noge, očekujem da se njegova koža rasteže i cepa, a ne da se udovi glatko i oštro odvoje jedni od drugih kao na nekoj lutki polomljenoj u zglobovima!

Kraj je glup, ali barem lepo izgleda.

Užice gothic (1)

             Nedavni put u Kragujevac, na promociju NAŽIVOG – u grad koji već dobro znam, i o čijim gothic aspektima je ovde već bio iznesen slikoviti izveštaj – poslužio mi je i kao odskočna daska da overim jedan drugi grad, u kome do sada nisam bio. 

            Sa mojim blaženo skromnim uvidom u geografiju Srbije, i uveren da je to odmah iza brda ili dva, zaputio sam se iz Kragujevca u Užice. Ispostavilo se da je put do tamo isto tako dug (skoro tri sata) kao i onaj od Niša do Kragujevca – ali ne žalim se. 

            Em je Srbija znatno lepša čim se zađe od Kg prema zapadu, em – vredelo je, kao što to ove slike bar donekle dočaravaju.

Moj domaćin, kuvar, fotograf i psihopomp bio je lokalni (i globalni) umetnik, T. Jevtić, o čijim radovima je takođe već bilo reči (i slika) na ovom blogu.

Posrećilo nam se sa vremenom: iskoristili smo verovatno poslednji lep vikend u godini, razumno topao za ovo doba godine, i više nego sunčan, pa je stoga obilazak nekih od slikovitijih lokacija u gradu i okolini bio vanredno prijatan, a zlatna jesenja raskoš uhvaćena je maksimalno.

U prvom delu ovog izveštaja nalaze se hajlajtovi iz samog grada, njegovog parka, sa obližnje brane i – neizbežno, sa groblja.

U drugom delu slede hororične fotke iz tvrđave prozaično nazvane Stari Grad, koja će biti poznata čitaocima ZLATNE KNJIGE Dragana R. Filipovića, ovdašnjeg pisca fantastičnih zajebancija, kojega slučajno sretosmo i malo popričasmo s njime u bašti jednog kafea. Specijalno zbog ove posete reprizirao sam ovu knjigu, pa očekujte uskoro osvrt i na nju.  

Do tada, evo magičnih slika iz čarobnog Užica, nastalih tokom vikenda 5-6. novembra 2011. Copyright za sve fotke: Ecclectic Eel for The Cult of Ghoul, Inc.

 Nastaviće se...

Makedonski KOŠMAR

Već tri godine unazad u Makedoniji izlazi KOŠMAR, "првиот печатен хорор магазин" – ili preciznije rečeno, fanzin, koji gotovo isključivo sopstvenim tekstovima ispunjava Zlatko Geleski iz Skoplja.

            Evo kako ga autor opisuje: 

Кошмар е првиот печатен хорор магазин кој својот прв тестамент (издание) го имаше на 1 август 2008 година. Кошмар излегува периодично, три пати во годината и зад себе има девет тестаменти. Цената е 60 денари. Кошмар е хорор списание кое целосно е посветено на хорор културата, составено од анализи на модерни хорор филмови како и култни хорор филмови од минатото. Изобилува со авторски текстови за најразличните филмски хорор поджанрови, интервјуа, есеи, статии и колумни кои се фокусираат на луѓето кои го создаваат овој филмски жанр, хорор серијалите (како на големото, така и на малото платно) посветени исто така и на актуелната проблематика на самиот хорор жанр. Музиката и литературата кои користат хорор теми и мотиви и се дел од хорор културата го имаат пронајдено своето место и во Кошмар. Кошмар е хорор магазин направен од еден хорор фан наменет за сите македонски хорор фанови. Тоа е независно андерграунд списание, кое постои за да го слави името на хорор жанрот во Македонија.

            U dosadašnjim brojevima srpski autori i filmovi bili su poprilično prisutni: na koricama su bili i ZONA MRTVIH i SRPSKI FILM, a u jednom od prošlih brojeva nalazi se opširan intervju sa Mikijem Lakobrijom, balkanskim Savinijem.

            Taj trend se nastavlja i u najnovijem, okultno-numerisanom 11. broju. Elem, novembar je mesec našeg najvećeg državnog praznika, Dana Republike (29. novembar za vas, maloletne pratioce ovog bloga!) pa je stoga to mesec moje akcije "Od Vardara pa do Triglava". Kao što sam već najavio, u novembarskom broju slovenačkog EKRANA nalazi se – na slovenačkom - moj esej o Kronenbergu, a evo sada obznanjujem da se istovremeno u Makedoniji može – dakako, na makedonskom – u ovom feminističkom KOŠMARU pročitati i vrlo iscrpan intervju sa mnom.

            Verujte da makedonski uopšte nije toliko teško razumeti, ako se potrudite – uostalom, evo za probu originalne najave novog broja, pa ko voli – nek izvoli, i neka svoj primerak (cena je oko 1 evra!) naruči direktno od izdavača na mejl koshmarmk@yahoo.com : samo recite: "Ghoul me poslao" i biće sve OK!

Новиот број на Кошмар за лето 2011 година е во продажба

     

            Се состави коцката и Ксенобајтите излегоа од Пеколот. Излезе во продажба новиот број на македонското хорор списание Кошмар точно пред најголемиот празник на хорор фановите-Халоуин. Во духот на самот празнување, овој број на Кошмар е комплетирање на концептуалниот дуалитет кој беше започнат со претходниот број. Имено, во претходниот број беа задржани поавангардните, поуметничките хорор филмови, за да се отвори простор за акумулирање на најбизарните, најкрвавите и најбруталните модерни хорор филмови да заживеат во овој број. Се комплетираше целосната слика на два круцијални аспекти на хорор жанрот, уметничката експресија и бескомпромисната бруталност. Тоа остава простор секој хорор фан да си го пронајде тоа што му се допаѓа од самиот жанр. 

            Единаесеттиот тестамент на Кошмар е женски број наменет за мажи, барем според тоа што може да се заклучи од визуелната понуда. На насловна се наоѓа The Woman, а постерите на последните страни се High Tension и Possession. Не сакам да слушнам некој да рече дека е дискриминиран, има крв за сите. Во овој број на Кошмар објавени се интервјуата со еден од најдобрите европски хорор писатели Дејан Огњановиќ и интервјуто со контроверзниот канадски филмски гениј Карим Хусеин. Покрај честа да се има модерното ремек-дело на Лаки Мекки на насловна, од останатите модерни хорор филмови кои подлегнаа на сечилото од анализата на овој број се: Seconds Appart на Негрет и ирскиот Wake Wood, Вановиот Insidious и лудачкиот Grave Encounters, домашните инвазии во Kidnapped и Mother's Day на Боусман. Психолошките Luster и The Caller, слешерските продолженија Chromeskull: Laid To Rest 2 и Final Destination 5, бизарните Wound и Cold Fish. Во списанието се отвори простор и за нова рубрика која ќе ги тематизира независните брутални хорор филмови кои ќе се сепарираат од другата содржина во една крвава грајндхаус проекција во која може да прочитате за Psycho Holocaust и Maskhead. Во овој број секако дека има место и за новите хорор комедии: британската Attack The Block, јапонската Big Tits Zombie и романските Strigoi. 

Од хорорите од минатото, кои не смее да се заборават, своето место во списанието го најдоа: The Exorcist на Фридкин, Possession на Жулавски, психолошкиот Jacob's Ladder, Кроненберговиот Shivers, францускиот High Tension и The Mummy со Борис Карлоф. Контињер-от е полн со незначајни филмови кои секако дека треба да се заборават. Во Кошмар 11 ги има последните епизоди од втората сезона на Masters of Horror серијалот, анализа на првата сезона на The Walking Dead, приказ на филмскиот серијал за The Omen, третиот и четвртиот дел од шокументарците на Traces Of Death серијалот. Џо Данте е режисерот чија биографија и филмографија е приложена во бројот, а овој пат убијците од Фајрфлај семејството ја збогатија содржината на бројот. Како што може да се забележи од изборот на филмови доминира една хорор идеологија која можеби беше потаен предвесник на бројот, а тоа се Боди хорор филмовите кои ги има во поголем број во ова издание. 

Во овој број го има и извештајот од филмските хорор фестивали и тоа што ќе се подготвува во идина на полето на хорор кинематографијата. Музичките рецензии не се изоставени и доследно на концептот тука се грајндерските рецензии, рецензиите на хорор панк бендовите и саундтраците. Од литературниот аспект, во списанието има еден есеј за тоа што значи пиратеријата и зошто таа постои, анализа на збирка раскази од српскиот автор Ненад Стакиќ и бизарен расказ на авторот на Кошмар.   

            Цената останува иста (60 денари), бројот на страните останува ист (40), форматот исто така е идентичен (А4), но различна е неговата внатрешност, испечатена на крвавите страни. Овој Халоуин поминете го со маска на лицето, јаболко со жилет во едната рака и Кошмар во другата. Новиот број, како и претходниот број на Кошмар, ќе може да ги купите и на Мракфест, ревијата на современ хорор филм кој ќе се одржи од 30 октомври до 3 ноември. Уживајте во хорор филмовите и читајте Кошмар.