HUNTING PARTY (2007)

*(*)

2-

ovaj film je kvintesencija chetnixploitation žanra – možda još i gori od GRBAVICA i sličnih žbanolikih sočinjenija, pošto te kvazi-umetničke tirade teško da bi zainteresovale šire međunarodne mase. mislim, koji bi prosečan zapadni filmofil uopšte poželeo da gleda DVd filma čije ni ime ne može da izgovori? 'I'd like to see GR- GROB- GRUB- GUBBA- GOBBA – WITZA?' da i ne govorimo o drugom đubretu do sada prikazanom na ovom blogu, koje se svodi na internu, lokalnu ratnohuškačku propagandu.

HUNTING PARTY, međutim, predstavlja komercijalan film sa određenim produkcijskim i zvezdaškim vrednostima – tu je ričard gir u glavnoj ulozi, kao i nekoliko manje znanih ali u međuvremenu proslavljenih glumčića (poput onog tršavog neurotika iz ZOMBILENDA), plus konstantno bombardovanje nekakvim natpisima koji tvrde da je ovo sve zasnovano na istinitim događajima i likovima.

how yes not!?

o čemu se ovde radi? jednom rečju, o jednom sistematično jednostranom produktu koji srbe predstavlja 100% kao MONSTRUME a muslimane 110% kao NEDUŽNE ŽRTVE. nema tu čak ni nekog 'izuzetka koji potvrđuje pravilo', nekog simpatičnog srbina, pokajnika ili tako nešto, koji pripomaže dobrim amerima i tako remeti, bar malo, tu 100% zlikovačku sliku.

ne. ovaj film je toliko zadrto antisrpski da kao zlokobne i potencijalno monstruozne prikazuje čak i neke srpske BABE, pa vala i DECU! (vidi niže)

kako bi sproveo svoju antisrpsku agendu, HUNTING PARTY je skockao sledeću pričicu: glavni junak je novinar, izveštač sa bosanskog ratišta (r. gir). on se tu zaljubio u jednu muslimanku. čak ju je i oplodio. avaj! onako trudnu, nju su srpski zlikovci, tokom rutinskog paljenja muslimanskog sela, silovali i ustrelili pet puta u nabrekli trudnički stomak (ništa lično: rutinska procedura prilikom etničkog čišćenja). videvši taj prizor, naš američki žigolo je ostao bez daha. tačnije, zakleo se da će do poslednjeg daha da progoni srpskog zlotvora koji je sproveo etničko-trudničko čišćenje.

evo kako nam u filmu opisuju rečenog monstruma (po fizionomiji jasno je da su na umu imali karadžića):

Doctor Dragoslav Boghdanovic,

the Fox,

is the most wanted war criminal in Bosnia.

During the war,

he ordered the rape and murder

of thousands of innocent Muslims.

There's a $5 million bounty

on his little arrogant head.

izlišno je i napominjati da u bosni nema ratnih zločinaca druge nacionalnosti, nego je baš ovaj 'boganović' najtraženiji.

inače, trauma nalaženja svoje musli trudnice izrešetane bila je prelomni trenutak za našeg žigola i u smislu karijere: naime, samo 20 minuta kasnije, on je svoj posao reportera sjebao sledećim izveštajem koji prenosim u celosti. ovo je razgovor između novinara u studiju, i našeg više-no-subektivnog i duboko penetrirano involviranog 'reportera' na terenu:

- We now go to Simon Hunt

in Bosnia with the story.

Two years into a civil war

that has ravaged

this once multi-ethnic country,

Doctor Boghanovic's Bosnian Serb army

continues in its quest to liquidate

the Bosnian Muslims from this region,

today attacking yet another

supposed UN-protected village at will.

Simon, some are saying

that it was the Bosnian Muslims

who attacked first,

causing this latest battle.

Simon, some are saying...

- It wasn't a battle, Franklin.

It wasn't a battle, it was a slaughter.

- Well, Simon, certain

United Nations observers confirm...

- Who are you talking about?

Are you talking about the Dutch?

The Dutch?

The Dutch were getting drunk

with the Serb army guys on slivovice

at the checkpoint earlier this morning.

- Okay, thank you, Simon Hunt...

- Safe areas?

These people were butchered!

Women were raped!

Children were murdered!

ova 'primarna scena', ključna za dramu, nešto je toliko groteskno i neubedljivo neprofesionalno tragikomično da kao da potiče iz SCARY MOVIE: BEHIND SERBIAN LINES.

da, to je TA vrsta filma.

zverski srbi upadaju u zaštićene zone ovčeći nedužnih muslimana i kolju, siluju i sa zemljom sravnjuju sve živo.

pošto je puko onlajn, uživo, gir je neko vreme na ledu, ali onda se, neko vreme kasnije, prišljamči ekipi koja ide u bosnu kako bi naživo savatao boganovića, koga je video kako mu se smeška izdaleka zajedno sa svojim 'momcima' dok je nadgledao da nije neki musli možda preživeo.

zbog svega toga, naš gir bi umesto žigola više voleo da je šumski ratnik delta sile, da je i heroj i teror – što se vidi kroz prizore iz filmova chucka norrisa slučajno montirane baš dok gir priča o tome kako 'sanjam da ga vatam!'

ameri dolaze usred muslimanskog dela SARAJEVA, a radi ambijentacije, koriste se SRPSKI brendovi – muzika zdravka čolića i šljivovica za dobrodošlicu! toliko o researchu i autentičnosti! sve ako im neki muslimani ne bi puštali 'pusti pusti vodu' usred sarajeva! i nazdravljali im šljivoviskijem! (on a side note: u ovom filmu, mirjana se izgovara MIRDŽANA!)

no, dobro, idemo dalje: kako bi se približili zlom nedoboganoviću, naši ameri će se poslužiti linkom koji imaju sa bivšom devojkom velikog zlikovca, SRĐANA. ime je, verovatno, odabrano zato što počinje na SR- pa tako dublje (podsvesno) sprovodi identifikaciju SRBI=MONSTRUMI. da čujemo par detalja o ovom srđi:

You see, his main bodyguard

is this psychopathic little fuck

named Srdjan.

He had a real fondness

for raping and mutilating

these very young Muslim girls

as he was ethnically cleansing the villages.

- Jesus.

- Oh, that ain't the good part.

Shit, the good part,

Benjamin, is this Srdjan,

the guy in charge of protecting the Fox,

he's got this tattoo on his forehead

that reads in Cyrillic,

"I was dead the day I was born."

kao što se na slici iz filma vidi, taj prevod baš i nije najtačniji, ali OK, ćirilica je ionako zajebano pismo koje je u svesti amerikanaca na podsevsnom nivou, tokom vascelog hladnog rata (a i pre toga) bila sinonim za ZLO, tako da je ovde mogao da stoji i natpis: 'волим живот, волим људе' – samo ako je na ćirilici, efekat je isti. ZLO!

karakterizacija, motivacija i kasting (čitaj: njuške odabrane za srbe-zlikovce) neviđeni su još od dana mikijevog zabavnika: ovi što igraju srbe mogli bi da igraju i mutante ili zombije u nekom š-level hororčiću; to su ili neki neobrijani gilipteri, ili copine i mrcine, ili degeni (uključujući i jednog patuljka)! ako lažem ja, ne laže slika:

obratiti pažnju na horor konvencije pri slikanju srpskog sela u koje 'naši' ameri zabasaju u potrazi za 'lisicom': čak i lice srpske babe (koja se trti na njivi) i dečaka (koji viri iz štale) odišu zlokobnim pogledima i nagoveštajima bestijalnosti (kao da su otpaci sa operacionog stola dr. moroa!). BRRR: THE SERBS ARE WATCHING!

da ne govorimo o klasičnoj situaciji: ulazak u ruralnu kahvanu sa 'živopisnim' likovima – koji smesta zaćute i počnu da bulje u pridošlice. mel bruks je to parodirao još 10ak godina ranije, u onome što je neko 'preveo' kao DRAKULA -MRTAV I VOLJEN!!! ali, ovi u HUNTING PARTY-ju su, kao, ozbiljni.

srpska kafana je, inače, ukrašena grdnim glavama divljih svinja i druge preparirane lovine pozajmljene od normana bejtsa, da se nagovesti koji su neljudi ti srbi koji u toj kafani (zajedno sa nekakvim babama!) ispijaju rakijštinu.

babe, kad sam već kod njih, samo što ne siluju našeg ZOMBILEND-dečkića, perverzno mu miluju glatko lice kakvo izgleda nisu dotad videle – iako taj momak nije baš po volji mačo-srba, pošto jedan videvši ga s tom nabujalom kosicom, dobaci:

'kakav si to, ko curica? mogo bi s tobom ribu pecat ovde!'

sve to deluje kao zajebancija. ali da je đavo odneo šalu kazuje nam ime tog srpskog sela, koje se prema filmu nalazi na granici sa crnom gorom (jedno vreme se naklapalo da se karadžić tu negde krije). elem, horor-selo, tj. lisičja jazbina, zove se 'čelebići'.

nevinom gledaocu to zvuči ime kao i svako drugo ubosni: bezvezno, polu-smešno, tuđinsko. međutim, ako malo pročačkate net, videćete da pored mesta na granici sa CG, postoji i jedno drugo, usred musli dela bosne, zloglasno po svom zatvoru u kome su mučeni i pobijeni grdni srpski zatočenici. konkretno:

Čelebići prison camp was a prison camp during the Bosnian War utilised by several units of the Bosnian Ministry of the Interior (MUP), Croatian Defence Council (HVO) and later the Territorial Defense Forces (TO). The camp was located in Čelebići, a village in the central Bosnian municipality of Konjic. The camp was used to detain around hundred Serb prisoners of war arrested during military operation meant for de-blocking of the routes to Sarajevo and Mostar in May 1992, earlier blocked by the Serb forces. The exact number of detainees is not known as some prisoners were exchanged or transferred to other facilities in Konjic. Detainees at the camp were subjected to torture, sexual assaults, beatings and otherwise cruel and inhuman treatment. Certain prisoners were shot and killed or beaten to death...

baš su naivni ti ameri.

scenario je, inače, lenj i imbecilan (karadžić se okolo vozika kolonom 'neupadljivih' drečavo NARANŽASTIH auta!) toliko da još ne mogu da odlučim da li je uvredljiviji a) način na koji naši 'junaci' dođu do karadžića, b) način na koji budu spaseni iz njegovih kandži ili c) način na koji mu, na kraju, doakaju. u svakom slučaju, ako su srbi zaista toliki retardi kakvim su prikazani u ovom filmu, pitam se kako onda istovremeno uspeše da toliko dugo obmanu toliki svet ('faktori mira i stabilnosti') i kako počiniše tolike genocide i čuda kad većina njih deluje da ne bi umela ni nož da drži u ruci, tj. da bi istim pre posekla sebe nego li nekog drugog.

da ne zaboravimo, SRBI SU ZLIKOVCI A MUSLIMANI SU NEVINE ŽRTVE. ne prođe ni 10 minuta u filmu a da nam se to ne nagovesti, kaže ili pokaže. npr, dolaze ovi u foču, i tamo zateknu pored ostalog i srušenu i spaljenu džamiju. evo dijaloga koji počinje kraj nje a završi se kraj bilborda sa poternicom za kara-boganovićem:

That pile of rubble used to be a mosque.

Now the town's

a hundred percent Bosnian Serb.

No Muslims left.

Ethnically cleansed for your protection.

Nice vibe, right?

There's a reason they say

the river runs red in Foca...

and it ain't because of the wine.

u skladu sa ovakvim tiradama su i nešto 'suptilnije' metode, kao npr. upotreba muzike u filmu. prosto mi je neodoljiv stereotip (moraću da ga pošaljem rogeru ebertu za njegovu antologiju klišea): pojava muslimana a naročito muslimanki neizbežno je praćena istočnjačkom tugaljivom plačljivom melodijom koja nepažljivima podsvesno a pažljivima svesno pokušava da sugeriše: evo ih ŽRTVE, jao što je to tužno, oni su toliko PATILI, da li vam suzne žlezde već kreću po automatizmu, ili da zagudimo po našim istočnjačkim violinama još malo glasnije so that you get the message?!

što se tiče horora, nakon ranije spooky-shit serbian village of the damned saspens-jeze, dođe vreme i za heavy-shit torture-porn serbian hostel massacre scenu. naravno, sa srđanom u glavnoj ulozi, za koga otkrijemo ne samo da mu na čelu piše 'umro pre rođenja' nego i da na leđima ima tetovirana tocila. DA SE ZNA! SA SRĐANOM NEMA NEIZVESNOSTI!

znači, imamo scenu čistog horora: 3 'nevina' amera okačena o kuke (vezanim rukama); helrejzerovski lanci vise sa greda; polumrak jezive kolibe usred srpskih wrong turn šuma; srđan vitla sekiricom; boganović mu komaduje: 'srđane, na posao!'

ipak, iako potencijalnih žrtava ima tri, i bar jedan od njih je mogao da prolije neku kap krvi za obnovu džamija do kojih je reditelju vrlo mnogo stalo (njihova simbolika je sveprisutna kroz ceo film), ovo je ipak produkt za masovnu konzumaciju najidiotskije rulje, pa zato nisu hteli da ga 'kvare' explicitnim torture-porn prizorima, i pre nego što srkitova sekirica i dotakne američko meso, tu ulete američki specijalci – spas u zadnji čas kakvog se ne bi postidele najlenjije epizode Mikijevog zabavnika!

naši amateri u lovu na glave od svojih cia prijatelja saznaju da njihov lov nije poželjan – implicira se da čak i cia ima neku vajdu od karadžića na slobodi, i da su nagazili gde nisu smeli. evo kako im pripreti ljiga u ljudskom obliku, aludirajući na sudbinu saučesnika na terenu koji je radio za UN:

Your friend Boris is on a plane for Uganda

where he will now be stationed.

But before he was suddenly

transferred to darkest Africa

to never be heard from again,

we confronted him

about your little representation.

If I ever hear from you again,

the CIA will be on you like a cheap suit

from the Men's Wearhouse.

You'll be arrested, jailed,

and sodomized by a big, dumb,

large-cocked Serbian bastard

for the rest of your shitty little lives.

And if you don't care about that,

if you like big Serbian cock,

and you still plan

on reporting any of this,

then your friend Boris

will find himself eaten

by a tiger or lion or a squirrel

or whatever fucking animal

we can find in darkest Africa.

And you'll have to live with that.

naravno, ričard gir ne bi bio liding men i (svojevremeno; a možda još uvek?) jedan od najpoželjnijih mužjaka za ženskinje kad bi se usrao pred tim pretnjama!

ne, braćo i sestre srblji! on će, singlehandedly, tj. sa svojom mikro-družinom (šmokljavi jevrej i crnja kamerman) da uhvati kara-boganovića, u lovu (!), i da ga živog odvede u selo koje je ovaj toliko uspešno etnički očistio da sada vrvi od muslimana, a minaret džamije ponosno para nebo.

znači, ameru ruke (formalno) ostaju čiste, on nije nikoga ubio – samo je zlog srbina odvezao i vezanog ostavio nasred glavne džade u tom musli selu da ga, kao, rođaci nedužnih žrtava raskomadaju naživo na svoj ustaljeni nedužni način.

naravoučenije filma, koje nam se nekoliko puta pomene, glasi: 'U prljavim vremenima prljave stvari se moraju počiniti.' dakle, FOLLOW THE AMERICAN WAY! istina, prljavosti su dopuštene samo amerima kada se bore protiv sila 'zla', pa je u tom duhu i ovaj individualistički čin 'pravde'.

mani hag, mani UN (koje su sve vreme filma još meta za zajebavanje!) – oko za oko, zub za zub je the american way!

the end.

PS: novinarčić na čijim je člancima zasnovan ovaj komad četnixplojtejšna napisao je i knjigu prema kojoj je danis tanović snimio svoj novi 'antiratni' film TRIAGE.

danis će svakako dobiti i svojih 15ak minuta slave na ovom blogu, to je sigurno...

ZOMBIES OF MASS DESTRUCTION (2010)

**(*)

2+

naslov filma i opis zapleta nepogrešivo upućuju na liberalnu, levičarsku, gay-friendly, feminističku, te stoga neduhovitu prvoloptašku 'satiru'.

međutim, brojni rivjui na netu tvrde da to nije tako, i da je ovo užasno redak primer zombi komedije koja je zaista smešna, pametna, pa čak mestimično i strašna.

na kraju se ispostavilo da je moja grba bila u pravu: ZOMBIES OF MASS DESTRUCTION zaista jeste sve ono u 1. rečenici: jednom rečju, ako ste voleli HOMECOMING epizodu MASTERS OF HORROR (ja nisam!) – onda će vam i ovo biti po meri.

znači, imamo niz stereotipova bez dovoljne doze života u njima, tako da su to jedva reanimirane čiča gliše koje, kao takve, ubijaju željenu ubedljivost (i satiričnost). tu je, recimo, tamnoputa amerikanka iranskog porekla koju svi nazivaju 'iračankom' iako bi ona samo da se utopi u melting pot i bude full-blooded american girl (što se vidi i kroz dejtovanje jednog tipičnog all-american retarda, rokera s gitarom na leđima nesposobnog da se na vreme pojavi na poslu u pljeskavičarnici njenog iranskog tate – srećom taj idiot vrlo brzo zagine u izrazito krvavoj sceni).

onda, tu su dvojica gejeva došavših iz njujorka u to malo mestašce kako bi jedan od njih (stariji, antipatičniji) najzad svojoj buljookoj kevi priznao da je gej – problem je samo što je mamu neko prethodno ujeo, i njena reakcija na sinovljevo autovanje je, uh, pa – recimo, vrlo burna! iako predvidiva, ovo je jedna od retkih scena u ZMD koje su kolko-tolko zanimljive, u smislu da postoji dvostruki saspens: da li će ovaj naći snage da kevi prizna tokom umereno zabavne večere, i kada će, tačno, keva da se zombifikuje i krene u napad.

tu je i obavezni rednek tatko (neobrijan, ružan, masne kose, u majici na bratele – kad je kliše, nek je KLIŠE!) ubeđen da su za sve krivi irački teroristi, pa će u svoj kućni pritvor da privede iranku/'iračanku' kako bi je terao da peva američku himnu i jede svinjsko meso – dok se njegova rođena žena zombira na sofi a ovaj ne primećuje.

najzad, neizbežni su i lokalni političari koji se akaju oko nekakvih lokalnih izbora, tu je sprega popova i političara, tu su predvidivo i neduhovito prikazane reakcije medija, tu je čak – na kraju – i krajnje usiljena scena u kojoj pop pokušava da gejeve izleči varijacijom na ludoviko-metodu ™, tako što im vezanim pušta nekakve gej-lascivne filmiće (otkud mu?) kako bi proizveo gađenje u njima, or some such crap…

sve je to, kao što rekoh, krajnje prvoloptaško, predvidivo, previše karikirano da bi bilo zanimljivo, previše stereotipno da bi se govorilo o originalnosti bilo koje vrste, tako da je jedina stvar koja zaista preporučuje ovaj umereno-gledljiv filmić neuobičajeno liberalna (he he) količina splatter efekata. inače, koliko je scenario lenj govori i to da a) film nema početak (ne zna se otkud i zašto zombiji) i b) film nema kraj, nego usred dramatične situacije nastane elipsa, a onda natpis '29 weeks later' (LAME!) posle čega usledi predugačak, nepotreban, bezvezan i vrlo dosadan kraj.

oh, well: ako ništa drugo, barem nisu posegli za ogavnim 'it aint over yet – final scene zombie attack' završetkom. fala im na tome.

uz smanjena očekivanja ovo je taman toliko podnošljivo da se može odgledati ako volite zombi splattere, ali zaista ne očekujte nešto posebno.

Graham Greene o horor filmovima

I veliki greše. A kad greše, onda greše NAVELIKO.

Nedavno mi je u šake pala zbirka filmskih kritika koje je Grejem Grin objavljivao krajem 1930-ih, namely: Graham Greene Collected Film Criticism 1935-1939. Uz sve poštovanje prema njemu kao piscu, ne može se baš reći da se proslavio kao kritičar, niti mogu ovu knjigu preporučiti nikome sem baš najkatoličkijim Grinofilima. 

Ono što mi je posebno privuklo pažnju jeste Grinov neverovatno strog , negativan i promašen pogled na jedan od najsavršenijih i najbezgrešnijih horor filmova svih vremena, The Bride of Frankenstein. 'Ajde sad što je to meni lično beskrajno zabavan i drag film, i što od mene ima čistu pet minus (sic!), nego je to danas toliko neprikosnoven klasik žanra, i filmske umetnosti uopšte, da ga čak i najnemaštovitiji, najkonvencionalniji mediokriteti poput Halivela ocenjuju maksimalnim ocenama (Hallywell, inače, pati od akutne nesklonosti hororu, i Nevesta je jedan od možda 5 ili 6 filmova ukupno, ikada, kojima je dao čistu **** kao maksimalnu ocenu u svom bezveznom filmskom vodiču).

OCR-ovao sam taj prikaz, a kao kontrast njemu nudim Grinove kritike nekih značajno inferiornijih hororčića kojima se on, pak, oduševio – Orlakove ruke (solidan, natprosečan za svoje vreme, ali daleko od klasika Nevestinog statusa) i Crna soba (danas praktično zaboravljeni, minorni Karlofov film).

Kao što to moj kolega Dejan Dabić često ima običaj da ponovi, a ja se s njim slažem i ovde ga prafraziram – može neko da bude beskrajno inteligentan, talentovan, zabavan, duhovit, da piše mega-zanimljive tekstove o filmu, da sipa informacije i kvalifikacije iz rukava, da barata faktima, da prosipa filozofiju sve u 16 u svojim napisima – ali ako ne ume da prepozna vrednost, istog časa kada se ova pojavi (dakle, ne u retrospektu, kada godine i decenije pokažu šta je šta) – džaba mu sve: on nije pravi kritičar. Znači: ovde je Rodos – skači!

Grin se, sudeći po dole-navedenim kritikama, udavio – barem kao filmski kritičar. Srećom, to mu nije bila osnovna vokacija, i kao prozni pisac se više nego iskupio.

The Bride of Frankenstein

Poor harmless Mary Shelley, when she dreamed that she was watched by pale, yellow, speculative eyes between the curtains of her bed, set in motion a vast machinery of actors, of sound systems and trick shots and yes-men. It rolls on in­definitely, that first dream and the first elaboration of it in her novel, Frankenstein, gathering silliness and solemnity as it goes; presently, I have no doubt, it will be colour-shot and televised; later in the Brave New World to become a smelly. But the one genuine moment of horror, when Mrs Shelley saw the yellow eyes, vanished long ago; and there is nothing in The Bride of Frankenstein at the Tivoli to scare a child.

This is not Mrs Shelley's dream, but the dream of a committee of film executives who wanted to go one better than Mrs Shelley and let Frankenstein create a second monster from the churchyard refuse, a woman this time, forgetting that the horror of the first creation is quite lost when it is repeated, and that the breeding of monsters can become no more exciting than the breeding of poultry. In a prologue to the film Mrs Shelley tells Byron and her husband, who has been writing poetry rapidly by the fireside, that she has imagined a sequel to her novel. 'To think,' says Byron, 'that this little head contains such horrors.'

But it is unfair to Mrs Shelley to include the old school tie among the horrors in her little head. Baron Frankenstein wears it with his Harris tweeds, and his school crest is embroidered on his dressing-gown. Mr Colin Clive acts the part with a sturdy old Rugbeian flavour ('This heart won't do,' he says to a rather scrubby fag, 'fetch me another'), which was more suitable to Journey's End than a Gothic romance. This is a pompous, badly acted film, full of absurd anachronisms and in­consistencies. It owes its one moment of excitement less to its director than to the strange electric beauty of Miss Elsa Lanchester as Frankenstein's second monster. Her scared vivid face, like the salamander of Mr De La Mare's poem, her bush of hardly human hair, might really have been created by means of the storm-swept kites and the lightning flash.

The Spectator

5 July 1935

The Trunk Mystery / Hands of Orlac

Every now and then Hollywood produces without any blast of publicity a comedy of astonishing intelligence and finish. The Trunk Mystery is one of these: it ought to take its place immediately with the classics. A young Wyoming farmer (Mr Franchot Tone), who has come to New York in the hope of finding a brunette to marry, happens to look through the connecting door of his hotel room and sees a dead body on the floor. By the time the manager has been found, the body has disappeared and no one will admit that he can have seen it. With the help of a telephone girl, played in her best silly boy-crazy way by Miss Una Merkel, he sets out to solve the mystery. There is a body, death is somewhere in the background, but what matters is the witty dialogue, the quick intelligent acting of Mr Tone and Miss Merkel, who juggle death so expertly and amusingly between them. One is used to death as a horror, one is used to it as a cypher (the body found stabbed in the library in Chapter One): death as a joke is less familiar; it bathes the film in an atmosphere fantastic, daring and pleasantly heartless.

Hands of Orlac is one of those horror films that Mr Shortt,* the head of that curious body of film censors rumoured to consist of retired Army officers and elderly ladies of no occupation, has declared his intention of banning. I don't quite know why. If a horror film is bad, as The Bride of Frankenstein was bad, it isn't horrible at all and may be quite a good joke; if it is a good film, why should Mr Shortt narrow so puritanically the scope of an art? Can we no longer enjoy with clear consciences the stories of Dr M. R. James? It may be sexual perversity which leads us to sneak The Turn of the Screw out of a locked drawer, when all the house is abed, but must our pet vice be denied all satisfaction?

Guiltily I admit to liking Hands of Orlac because it did make me shudder a little when Dr Gogol grafted the hands of a guillotined murderer on to the smashed stumps of Orlac, the great pianist whose hands had been destroyed in a railway accident, and because Herr Karl Freund's romantic direction did 'put across' the agreeable little tale of how the dead murderer's fingers retained a life of their own, the gift of knife-throwing, an inclination to murder. It would have been a thousand pities, too, if Mr Shortt's rigid good taste had prevented us enjoying the performance of Mr Peter Lorre as Dr Gogol. Mr Lorre, with every physical handicap, can convince you of the good­ness, the starved tenderness, of his vice-entangled souls. Those marbly pupils in the pasty spherical face are like the eye-pieces of a microscope through which you can see laid flat on the slide the entangled mind of a man: love and lust, nobility and perversity, hatred of itself and despair jumping out at you from the jelly.

* The Rt Hon. Edward Shortt, then Chairman of the British Board of Film Censors.

The Black Room

Mr Boris Karloff has been allowed to act at last. Like the late Lon Chaney, he reached stardom with the sole assistance of the make-up man. Any face would have done as well on a big body, and any actor could have produced the short barks and guttural rumbles, the stiff, stuffed sawdust gestures, which was all his parts required of him. A Karloff scenario must have made curious reading. Were those howls phonetically expressed? One pictures the Karloff arriving in his luxurious car for a hard day's grunting at the studio, the hasty study of the part in the dressing-room while one eye is blacked out and all his teeth disappear, the dreadful moment when the distinguished actor forgets his part, whether this time he has to bark or rumble, at last the stately gollywog entrance under the lights. . . . But in The Raven Mr Karlolf was allowed a few minutes of ordinary speech before his face was mutilated and his tongue paralysed and we discovered that he had an expressive voice and a sense of pathos. In The Black Room he is given a long speaking part at last.

I liked this wildly artificial film, in which Karloff acts both a wicked central European count and his virtuous, cultured twin of the Byronic period. A curse rests on the family to the effect that the younger twin will kill the elder in 'the black room" of the castle. The room is bricked up by their father, but there is a secret entrance known to the elder brother, the wicked Count, who lives in the traditional atmosphere of boarhounds and wenches (when he finishes with a girl he flings her body down a kind of oubliette in the black room). At last, to escape the wrath of the peasants and the curse as well, he murders his younger brother, who is distinguished from him physically by a paralysed arm, and takes his place. The story follows a natural Gothic course, the deception is discovered at the altar when he is about to marry the young, pale, 'proper' heroine, he is pursued to the castle by the enraged peasants, takes refuge in the black room and is knocked into the pit by his brother's dog, falling on the dagger which sticks up through the rotting corpse. Karloff is not quite at ease with virtue, suavity and good looks, but he gives a very spirited per­formance as the wicked Count and carries the whole film, so far as acting is concerned, on his own shoulders.

The direction is good: it has caught, as Mr James Whale never did with Frankenstein, the genuine Gothic note. Mrs Radcliffe would not have been ashamed of this absurd and exciting film, of the bones in the oubliette, the scene at the altar when the dog leaps and the paralysed arm comes to life in self-defence, of the Count's wild drive back to the castle, the lashing whip, the rearing, horses, the reeling coach, the strange valley of rocks with its leaning cross and mist, the graveyard with its owls and ivy. There is much more historic in this film than in any of what Miss Lejeune calls, with curious lack of humor 'scholarly' works of Mr Korda... 

The Spectator, 20 September 1935

SURVIVAL OF THE DEAD (2009)

**(*)

3-

romerov 6. po redu zombi film nije najgori u serijalu – ta titula pripala bi prethodnom, DIARY OF THE DEAD – ali daleko je od najboljih. odnosno, to što je donekle gledljiviji, zabavniji i lepše slikan (pa time filmičniji) od zamornog DNEVNIKA – nije baš neki zalog nade niti preterana preporuka. ako bih baš morao da poređam njegove dosadašnje OF THE DEAD filmove, od najboljeg ka najslabijem, redosled bi, sa ocenama u zagradama, izgledao ovako:

1. DAWN (5)

2. DAY (3+)

3. NIGHT (3+)

4. LAND (3-)

5. SURVIVAL (3-)

6. DIARY (2+)

mada su fanovi pune dve decenije kukali i kumili romera da snimi još jedan zombi film, njegov povratak 'svom' pod-žanru nije prošao najslavnije ali je barem imao jedva-upotrebljenu asju arđento i mega-preglumljujućeg denisa hopera. činilo se da, potom, njegov pokušaj praćenja trenda 'found footage-a' i kvazidokumentarizma iz prvog lica u DIARY-ju da bude i kraj ako ne karijere a ono barem romerovog ceđenja suve zombi-drenovine: ali prerano smo se ponadali. deda se još ne oseća kao penzioner, i ukazala mu se šansa da snimi (bar) još jedan film o oživelim mrcinama.

nije baš da je morao da se trudi, ali kad već jeste, znate i sami da ćete ga pogledati – delom da ispoštujete časnu starinu, a delom iz jalove, previše puta izneverene a opet neuništive nade da je dekica, možda, nekako, ipak ovog puta napravio nešto blisko nekadašnjim begonijama.

e, pa – nije. bar ne u smislu koji očekujemo.

SURVIVAL OF THE DEAD je komični, stripovski, zajebantski romero, a film podseća manje na DAWN OF THE DEAD a više na neozbiljni CREEPSHOW-ovski pristup, ili –zbog manjeg budgeta – još više na produženu epizodu TALES FROM THE DARK SIDE, sa zombijima.

to nije nužno loše, bar ne previše – samo ako ne očekujete (ionako precenjeni, naročito kod romera) satirični društveni angažman i ne znam kakva naravoučenija. potonji su nekakvu težinu još i imali u prvobitnoj trilogiji, ali u ovim 'dve decenije kasnije' post-festumima – nemojmo se zajebavati: dekicina 'liberalna' ideologija je naivna, površna, smešna i vremenom pregažena.

mislim, okej – već smo u 5 prethodnih filmova videli da su ljudi gori zombiji od zombija, i da će nam glave doći ne živi mrtvaci, nego mangupi u 'našim' (živim) redovima, i nema potrebe snimati još jedan filmić da bi nam se to pokazalo. naročito ako bi tu tiradu o svetu baziranom na podelama 'mi' i 'oni' da nam ilustruje jednom totalno apsurdnom storijom koju teško i da bi i čitaoci CREEPSHOW stripova progutali: dakle, imamo ostrvo na kome izgleda da žive samo dve zaraćene porodice (i njihovi minioni), pri čemu glava jedne familije zastupa 'kill 'em all' strategiju prema zombijima, dok je drugi kao fol religiozan i nada se da će možda ti zombiji moći nekad, nekako da se zaleče ili nauče antikanibalizmu, pa ih drži u lancima dok čeka da lek padne s neba (bukvalno). i jedan i drugi su do groteske karikirani, s tim što onaj prvi zastupa razumnu opciju, ali nam romero namerno prenaglašava njegovo uživanje u ubijanju mrcina kako bismo i njega mrzeli kao opakog sadistu, dok onaj drugi nije ništa bolji, jer se ubrzo i on razotkrije kao hipokrit.

u celo to peradetlićevsko-duškodugouškovsko zamešateljstvo upadne grupica vojničina i jedan teen civil, od kojih se nekih možda sećamo, a možda i ne, iz prethodna dva filmića. to nije važno, i SURVIVAL se može gledati izolovano od ranijih delova, što je svakako za pohvalu. ionako se radi o površno skiciranim 'čiča-gliša' likovima, i ako sad treba da, npr. repriziram LAND OF THE DEAD, ili ne daj bože, DIARY OF THE DEAD, kako bih pratio nekakav character arch tamo neke smejurije od 'karaktera' – gimme a fuckin' break!

moglo bi se reći da je romero iz svoje ranije faze zadržao ono najgore – sklonost stripovsko-simplifikovanim i budalastim zapletima te karikiranim likovima, slaboj glumi, lošim dijalozima itsl. – a da je zaboravio ono što je vredelo – zanimljivu priču, likove, situacije, set-pisove, dramu, saspens, imaginativne načine prosipanja creva itsl. sve je to sa sobom odneo tom savini kad je pakovao svoje kofere…

od novotarija kojom se služi 'ova današnja mladež' takođe je pokupio najgore: preteranu upotrebu CGI efekata (kompjuterska krv i nacrtano 'sakaćenje') umesto praktične prostetike i šminke, i jeftine jump-scares šokove.

efekti maske, to što ih ima, nisu uopšte loši, i ima se tu šta videti, ali ne očekujte spektakl – ipak je ovo jeftin film, i nema ovde ništa što lakobrija ne bi mogo da izvede za jedno popodne. dizajn zombija je klasika, šteta koju čine na ljudskim telesima takođe ništa novo, ali ako vam je recimo krš kao što je ZONA MRTVIH bio svarljiv, onda zaista nemate na šta da se žalite ovde. ovo je, na svakom nivou, bar za 3-4 klase iznad. takođe, moram da priznam, iako te jeftine BU! efekte ne cenim mnogo jer vremenom čovek ogugla na njih i vidi ih na kilometar: u ovom filmu romero je uspeo da me cimne na čak dva mesta, i to je, eto, neki kao uspeh.

ima tu i grdnih gluposti: pored preterane sklonosti gegovima koji idu do slepstik nivoa (kinez zabaci udicu – pa upeca zombija!; štapini dinamita koje uvezane pružiš zombiju kako bi razneo punu kolibu mrcina, itsl.), i pomenute već centralne smejurije oko zavađenih familija usred zombi apokalipse (come ON!), treba istaći i bezvezan odnos životinja prema zombijima: recimo, ne samo što ovde imamo jednu zombijku koja ladno jaše (živog) konja, nego konjina kasnije mrtva ladna pusti da mu te trule i smrdljive lešine ne samo priđu na njuhomet, nego i da ga naživo grizu, a da ih ovaj ne izdžilita i zbaci sa sebe kao smrdljive krpe kakve jesu. to je vrlo glupo.

ako već nekako zatvorimo jedno oko (i jednu nozdrvu) na činjenicu da te mrcine užasno smrde na kilometar, i da nema šanse da se ljudima na svakih 5 minuta (kao u ovom filmu) neprimetno prišunjaju iza leđa a da ih ovi ne osete – životinje su barem čuvene po tome da 'osećaju' kad nešto ne valja. dal je u pitanju satanin sin, mala veštica, nevidljiva sablast ili, eto, živi mrtvac – svejedno, neka životinjka uvek to ima da nanjuši pre svih. a ovde romero napušta tu tried & true tradiciju horora, i konji ovde mirno puštaju da ih zombiji ne samo jašu (!) nego i čereče naživo. e, prc!

na kraju, romero kao da sugeriše da je suživot sa zombijima moguć, samo ako ih naučimo da jedu konjetinu umesto ljudetine.

wow. ko bi reko?

deda romero se ne predaje, i toliko je zapeo s tim zombijima da izgleda da će sa ovakvim filmovima da nastavi i s one strane groba.

e, TO bi već moglo da donese dah svežine u, inače, davno bajate koncepte. do tada, ostaju nam samo jedva-polovični produkti poput ovog OPSTANKA sa mrtvacima.