NAJOČEKIVANIJI HORORI 2018.

  

            Mislio sam da više ne radim ovakve liste – što sam stariji to se razočaranja samo gomilaju, muka mi je više od izneverenih očekivanja od svega, svačega i svakoga, pa tako i od horor filmova. Prestao sam još pre nekoliko godina pomno da pratim horor sajtove i njihove najave i vesti i trejlere; svratim možda jednom u 10-ak dana kad/ako mi nešto ćune, uglavnom da pogledam RIVJUE stvari koje su već gotove, a ne da čitam najave i obećanja i iščekivanja nečega što će tek (možda) da se pravi. Uostalom, od horora skoro ništa spektakularno više i ne očekujem, a naročito od američkog koji „snom mrtvijem spava“. Kao što ćete dole videti, većina mojih najočekivanijih stvari nastala je daleko od Holivuda...

            Ipak, postao sam žrtva lošeg društva: nateraše me NEKI ovde u komentarima i pomogoše da se prelomim, pa da ipak i ove godine sačinim listu horora koji bi mogli vredeti pažnje. Pa, dobro – evo šta me iz predstojeće ponude najviše zanima, po redosledu visine mojih očekivanja i nestrpljivosti da pogledam.

THE HOUSE THAT JACK BUILT

Lars von Trier

with: Matt Dillon, Riley Keough, Uma Thurman,  Bruno Ganz

THE HOUSE THAT JACK BUILT takes place in 1970s USA. We follow the highly intelligent Jack through 5 incidents and are introduced to the murders that define Jack’s development as a serial killer. We experience the story from Jack’s point of view. He views each murder as an artwork in itself, even though his dysfunction gives him problems in the outside world. Despite the fact that the final and inevitable police intervention is drawing ever near (which both provokes and puts pressure on Jack) he is – contrary to all logic – set on taking greater and greater chances.

Along the way we experience Jack’s descriptions of his personal condition, problems and thoughts through a recurring conversation with the unknown Verge – a grotesque mixture of sophistry mixed with an almost childlike self-pity and in-depth explanations of, for Jack, dangerous and difficult manoeuvres.

Neće ovo biti standardan horor; od reditelja ANTIHRISTA svakako ne treba očekivati horor u smislu na koji smo navikli; ali sigurno će biti ludo, provokativno, mračno, brutalno i veoma krvavo-gnjusno (ovo poslednje može se naslutiti po broju ljudi zaduženih za efekte maske) – nešto kao fon Trirova verzija THE KILLING OF A SACRED DEER, u smislu: dokazani Euro autor radi (anti)Amerikanu u arty-horror vizuri (nešto nalik tome je, iz azijske vizure, Čanvukov STOKER).

NOVEMBER

Rainer Sarnet

An award-winner for Best Cinematography at last year’s Tribeca Film Festival, and Estonia’s official entry to the 90th Academy Awards, NOVEMBER is a unique supernatural chiller.

In this tale of love and survival in 19th-century Estonia, peasant girl Liina [Rea Lest] longs for village boy Hans [Jörgen Liik], but Hans is inexplicably infatuated by the visiting German baroness that possesses all that he longs for. For Liina, winning Hans’ requited love proves incredibly complicated in this dark, harsh landscape where spirits, werewolves, plagues and the devil himself converge, where thievery is rampant and where souls are highly regarded, but come quite cheap. With alluring black-and-white cinematography, Rainer Sarnet vividly captures these motley lives as they toil to exist—is existence worth anything if it lacks a soul?

Estonska crnobela arty paganština, pola bajka, pola horor, 100% raj za oko i crnu dušu...

Hagazussa - A heathen's curse

Lukas Feigelfeld

With his minimalist but gorgeous graduation film (!), Lukas Feigelfeld puts himself firmly on the map.

A remote mountain area in 15th-century Austria. After her mother who was accused of witchcraft dies, Albrun is left an orphan. Decades later the same fate as her mother’s awaits her, especially when she turns out to be the mother of a fatherless child as well. But just when history threatens to repeat itself, Albrun hits back.

The old-German word Hagazussa roughly translates as witch. But don’t expect a German version of The Witch. The plot isn’t the most important thing here anyway. Feigelfeld mainly seems focused on submerging his audience in a collective trance; with long drawn-out scenes, languid camera movements and zooms, and magical images of nature that are pretty enough to hang on your wall. D.o.p. Mariel Baqueiro and editor Jörg Volkmar should definitely be considered co-authors of the film. 

Priroda, šume, atmosfera, veštice... šta tu može biti loše?

HEREDITARY

Ari Aster

with: Toni Collette, Gabriel Byrne, Ann Dowd, Milly Shapiro and Alex Wolff

After winning raves at the Sundance Film Festival, first-time writer/director Ari Aster’s fright film HEREDITARY will be released in theaters across the U.S. June 8.

When Ellen, the matriarch of the Graham family, passes away, her daughter’s family begins to unravel cryptic and increasingly terrifying secrets about their ancestry. The more they discover, the more they find themselves trying to outrun the sinister fate they seem to have inherited.

Svakakve bajke se pričaju o ovome – te najstrašniji ikada, te ludilo, te škovi, te „a Greek tragedy by way of Aleister Crowley“... a trejler zaista deluje kao da tu može biti nečega... Ima li života u američkom hororu? Sumnjam, ali želim da verujem.

U srpskoj distribuciji

NASLEDSTVO

Na repertoaru: četvrtak 7. 6. 2018.

SUSPIRIA

Luca Guadagnino

with: Chloë Grace Moretz, Dakota Johnson, Tilda Swinton, Mia Goth, Jessica Harper, Renée Soutendijk

A young American ballerina comes to train at a prestigious German dance academy and uncovers the school's dark and menacing secrets.

Neka priča ko šta hoće, Luka je napravio najbolji film prošle godine, dokazao se i kao ozbiljan reditelj i kao stilista, i strašno me zanima šta je on uradio sa ovom premisom. Pa još ako je istina da film traje preko 2,5 sata! Paradoksalno, hetero-Arđento napravio je najkičastije šareni kemp horor film u istoriji; gej-Luka najavljuje sterilnu, hladnu i mračnu reimaginaciju! Čovek koji umalo nije dobio Oskara za režiju pravi svoju verziju italo-horror klasika – pa to ne može biti konvencionalno i meh! Možda bude slavna propast, ali meh neće biti.

GhostLand

Pascal Laugier

with: Crystal Reed, Anastasia Phillips, Emilia Jones, Mylène Farmer

A horror writer is confronted with the past in a terrifying psychological horror, film by the maker of Martyrs.

After the death of her aunt, Pauline inherits her country home. On her first night there with her daughters Beth and Vera, she is attacked and has to go to great lengths to protect her children. Sixteen years later, Beth is a successful horror writer. When she goes to visit Vera, the past comes rushing back.

This new film eruptions of bloody violence are balanced out by paying close attention to Beth and Vera’s personalities.

Kažu da ima nešto lavkraftovsko u ovom plotu. Ložije ima dovoljno mračnu dušu (plus talenat) da zasluži taj otrcani epitet i učini ga svojim.

U srpskoj distribuciji:

INCIDENT U ZEMLJI DUHOVA
Početak prikazivanja filma: 19.04.2018.

In Fabric

Peter Strickland

with: Sidse Babett Knudsen, Steve Oram

A haunting ghost story set against the backdrop of a busy winter sales period in a department store and follows the life of a cursed dress as it passes from person to person, with devastating consequences.

Malo se zna o ovom filmu, ali ja znam dovoljno: pravio ga je najbolji aktivni mlađi (moje godište!) horor reditelj današnjice, autor predivnih čarolija BERBERIAN SOUND STUDIO (2012) & THE DUKE OF BURGUNDY (2014) = meni dovoljno!

The Lodge

Severin Fiala & Veronika Franz

with: Richard Armitage, Katelyn Wells, Riley Keough

A soon-to-be-stepmom is snowed in with her fiance's two children at a remote holiday village. Just as relations finally begin to thaw between the trio, strange and frightening events threaten to summon psychological demons from her strict religious childhood.

Od tvoraca GOODNIGHT, MOMMY (Ich seh, Ich seh, 2014) – opet izolacija, opet žena i dvoje dece u kolibi, samo izgleda da će ovog puta žena da muči đecu...

A QUIET PLACE

John Krasinski

with: Emily Blunt, John Krasinski, Noah Jupe

A Quiet Place turns its lens on a family that lives away from everything and never makes a sound. Apparently, there is some crazy thing around them that will attack if any noise is made. Preparing for the arrival of a newborn baby in a world without noise is difficult, and the father continues to pore over newspaper articles and research, looking for a way to stop the creatures that kill at the slightest sound.

It’s a movie designed to make you an active participant in a game of tension, not just a passive observer in an unfolding horror.

“A Quiet Place” shreds the nerves, but it does so in a way that feels rewarding. You don’t just walk out having experienced a thrill ride, you walk out on a high, the kind of high that only comes from the best horror movies.

U srpskoj distribuciji:

TIHO MESTO
Početak prikazivanja filma: 12.04.2018.

Mandy

Panos Cosmatos

with: Nicolas Cage

Mandy is set in the primal wilderness of 1983 where Red Miller, a broken and haunted man hunts an unhinged religious sect who slaughtered the love of his life.

Hiperstilizovani i veoma krvavi horor-triler osvete – od reditelja ludačkog BEYOND THE BLACK RAINBOW (2011).

Tokyo Vampire Hotel

Sion Sono

On the verge of an apocalyptic global event, a clan of vampires lures a crowd of humans into a glamorous hotel in order to turn it into their own private blood farm. A rival family of vamps crashes the party and sparks a violent uprising, hoping to wipe their adversaries off the map for good.

Ovo je bazirano na mangi i premontirano iz 10-epizodne TV serije pa se pitam na šta će da liči kao film, ali – Sono je to, gledaće se!

The Field Guide to Evil

reditelji: Peter Strickland, Can Evrenol, Severin Fiala & Veronika Franz

A feature-length anthology film. They are known as myths, lore, and folktales. Created to give logic to mankind's darkest fears, these stories laid the foundation for what we now know as the horror genre.

Omnibus sa znatno jačim rediteljima nego inače u toj formi. Videćemo da li su bili u formi.

Ghost Stories

Jeremy Dyson, Andy Nyman

This collection of ghostly encounters not only will give you goosebumps, it's cleverly constructed and fun too.

Phillip Goodman, host of a TV show in which he exposes ‘spiritualist’ practices as fraud, takes on three mysterious cases of ghosts haunting seemingly innocent victims. Goodman soon discovers that the stories are not only perhaps true, they are somehow all connected to him. Ghost Stories is a very British endeavor, scripted by one of the guys from The League of Gentleman. Except for the surprise finale, which is nicely set up through small clues along the way, the stories tread familiar ground: a deserted nuthouse, car trouble in the middle of nowhere, a ghostly presence. But this is all about execution, which is great, thanks to deliberate pacing, fine acting, offbeat humour and effective scare tactics.

Još jedan omnibus koji deluje vredno pažnje. Hell, zaslužio je koricu novog Rue Morgue-a!

UNSANE

Steven Soderbergh

A pulpy film that echoes the raw thrillers from the seventies.

Data analyst Sawyer Valentini has fled Boston after a stalker made her life hell there. In her new hometown she seeks help from a psychiatrist and is more or less by accident admitted to an institution. There she sees her stalker, who is now one of the nurses. Or is it just her imagination?

A far cry from the polished and expensive aesthetics of his Ocean’s 11 films, Steven Soderbergh has gone for the other extreme with this one – he filmed Unsane on an iPhone 7. The scant lighting and low, narrow hallways of the institution Sawyer ends up in, give the film a seedy look reminiscent of the briskly shot thrillers of the early seventies. The story itself is just as pulpy, with characters plucked from the fringes of society.

Brine me taj kvazi-doku stil, ali Soderberg je ludo-blesav inovator, možda mu je pošlo za rukom nešto zabavno i pažnje vredno.

HALLOWEEN

David Gordon Green

with: Judy Greer, Jamie Lee Curtis, Miles Robbins

Laurie Strode comes to her final confrontation with Michael Myers, the masked figure who has haunted her since she narrowly escaped his killing spree on Halloween night four decades ago.

Džejmi je ponovo tu, Karp opet radi muziku (tj. reciklira i reimaginira svoj evergrin) – ALI ništa što je režirao taj reditelj i ništa što je slikao taj DP ne ukazuje da bi ovo moglo bilo gde da prismrdi pregenijalnom i megaobožavanom mi originalu (vidi moju eulogiju ovde). Verovatno će dometi da mu se kreću negde između HALLOWEEN 2 i H20 – pa ipak, možete se kladiti u svoje gorkoslatko dupe da ću ovo odgledati prvom prilikom koja mi se ukaže (nadam se – u bioskopu)!

The Endless

Justin Benson, Aaron Moorhead

Two brothers return to their childhood cult in stunning Lovecraftian mystery.

Justin and Aaron are brothers who are scraping by in Los Angeles. One day, Justin receives a message from the cult they were part of as children and convinces Aaron to revisit it. They receive a warm welcome, but just outside the cult’s grounds, they come across events that throw all plans into turmoil. Stunning, Lovecraftian mystery from the directors of Spring and Resolution.

The two filmmakers (who also star as the brothers) return to the world of Resolution (Imagine 2013). Once again, the filmmakers provide us with a complex and multi-layered mystery, dealing with family ties, the ability to leave the past behind and the malevolent cosmic forces that stand in between that.

Posustali su sa Prolećem ali sad se vraćaju svom odličnom debiju – i Lavkraftu?!

LIZZIE

Craig William Macneill

Chloë Sevigny, Kristen Stewart

The saga of infamous ax murderous Lizzie Borden.

The film chronicles the murders of the Borden parents, and documents a social order that saw Lizzie [Sevigny], unmarried at 32, relegated to the pariah status and trapped under her father’s austere and domineering control. When Bridget Sullivan [Stewart], a young maid, comes to live with the family, Lizzie finds a kindred spirit. Their intimacy inspires a bloody path forward.”

Ozbiljan reditelj uliva mi nadu (pre svega zbog THE BOY, a radio i na seriji CHANNEL ZERO).

THE PREDATOR

Shane Black

Writers: Shane Black, Fred Dekker

with: Thomas Jane, Edward James Olmos, Jake Busey

The Predator has been described as a true sequel to the first two movies, and it won't discard the events of the third movie, either. Arnold Schwarzenegger won't be back this time around. Instead, we'll get a team of misplaced military men who escape a prison transport to fight these killers in the asphalt jungle alongside a young kid with autism. There's also been some hints that The Predators will join the humans, for what we don't know.

Jedino zbog Bleka kao reditelja, plus Dekera kao koscenariste, imam nešto nade u ovaj pokušaj reboota.

COLD HELL

Stefan Ruzowitzky

COLD HELL is a no-holds-barred study of a woman navigating an environment rife with male hostility, though first and foremost it’s a full-blooded genre piece with knockout setpieces and a kick-ass heroine.

It’s a heady stew that’s stirred and heated to a boil by director Stefan Ruzowitzky, who won a Best Foreign Language Film Oscar for his drama THE COUNTERFEITERS and here makes a big step up from his previous horror outing ANATOMIE. Maintaining a swift pace and, with cinematographer Benedict Neuenfels, a rich and textured visual palette, he punctuates compelling story with horrifying murder scenes and heart-pounding action setpieces.

DOWNRANGE

Ryuhei Kitamura

Director Ryuhei Kitamura (VERSUS, THE MIDNIGHT MEAT TRAIN) has helmed perhaps his most brutal film yet with DOWNRANGE.

Six college students are carpooling cross-country when one of their tires blows out on a desolate stretch of country road. Getting out to fix the flat, they quickly discover that this was no accident. The tire was shot out. With their vehicle incapacitated, the group is pinned down and mercilessly attacked by an unseen assailant as they desperately attempt to find a way to escape.

Zaplet ne deluje bogzna kako primamljivo, ali Kitamura je prilično pouzdan kadar...

THE MEG

Jon Turteltaub

with: Jason Statham, Ruby Rose

After escaping an attack by what he claims was by a 70-foot shark, Jonas Taylor must confront his fears to save those trapped in a sunken submersible.

Most of the movie takes place underwater, and it will see Jason Statham fighting one of the biggest sharks ever committed to celluloid.

Avaj – PG-13 rejting ne obećava mnogo sočnosti ovde, a i reditelj je čist bezlični odradek... Pravićemo mi od blata DEEP BLUE SEA...

CARGO

An Australian horror film starring GHOST STORIES’ Martin Freeman, from a producing team including THE BABADOOK’s Kristina Ceyton and Jeff Harrison, is coming to Netflix and the Tribeca Film Festival this spring.

In the aftermath of a global pandemic, Andy [Freeman] is focused on keeping his wife and their infant daughter alive as they travel across the Australian Outback. A terrible accident, however, forces him to set off on foot: A zombie bite has given Andy a mere 48 hours before he, too, is undead. Andy struggles to both find a refuge for his child and stave off the disease as the clock runs out on his humanity.

BAD SAMARITAN

Dean Devlin

with: David Tennant, Kerry Condon, Robert Sheehan

A pair of burglars stumble upon a woman being held captive in a home they intended to rob.

Zabavna premisa, solidan scenarista (arty triler APT PUPIL i brutalni slešer VENOM) i sumnjiv reditelj, plus R. Šijan među glavnima... Mogla bi biti neka mlaka trojčica.

Embrace Me

Javier Rao

Strange things start to happen after sex, in a daring, scary and disorienting debut from Argentina with a stoner sense of humour.

Joaquin likes to hang around with friends, smoke pot and watch films. One night, Josefine stays with him and they have sex. The next day she is gone, leaving blood in the bathtub. After that, strange things start to happen to Joaquin. A fortune teller tells him the shocking truth.

One of the most unusual films this year, Embrace Me is often quirky and adorable, but also scary and disorienting when it needs to be. The solid cinematography and the young, extremely easygoing cast are a treat, making the audience feel what it is like being young, loved-up and shit-faced. Joaquin is the perfect anti-hero and first time director Javier Rao seems to enjoy all the bad things that come to haunt him. After a laid-back start, the film becomes seriously creepy after Josefine’s disappearance.

Deluje kao argentinska verzija THE NIGHT OF THE VIRGIN.

+++

HELLBOY

(January 2019)

Neil Marshall

David Harbour, Ian McShane, Milla Jovovich

Hellboy squares off against a medieval sorceress who seeks to destroy humankind.

Ovo će verovatno da bude bolje od del Torovih šarenih laža i romansi: idemo sa R-rejtingom i hororom, za promenu od njegovih šećerastih fantazija. Izlazi pre naredne moje liste, pa zato neka ga ovde. Malo brine što izlazi u januaru, kao da nemaju mnogo vere u njega, ali...

+++

DOKUMENTARCI

King Cohen

Juicy anecdotes abound in this extremely entertaining documentary about Larry Cohen - one of the last B-movie authors.

BOILED ANGELS: THE TRIAL OF MIKE DIANA

Frank Henenlotter

A true case of political correctness gone wrong. Mike Diana is an artist from Florida who created a fanzine called Boiled Angels, a shocking underground comic that illustrated Diana’s own anger and frustrations of what he saw happening in the world. For Diana, the catalyst was the discovery at a young age of child abuse in the Catholic Church. Although he was never personally sexually abused as a child, learning about it effected Diana so deeply that it became the subject of his art for most of his life.

Here, Henenlotter takes this skill and adopts it to the story of Mike Diana and the grotesqueries of his art. Henenlotter contrasts the shocking content of Diana’s fanzine – clearly never meant for everyone – with the person; an unremarkable, shy man with a weak handshake whose mode of expression is purely through this very focused, specific art form.

Henenlotter succinctly makes the point that eluded so many involved with the obscenity trials for Mike Diana in Florida: that even though his images may not be to your taste, it does not mean they are not art.

Interviews with Neil Gaiman and George Romero...

THE DEVIL AND FATHER AMORTH

William Friedkin

More than 40 years after changing the face of screen horror with THE EXORCIST, director William Friedkin returns to its subject matter—for real this time—with THE DEVIL AND FATHER AMORTH.

THE DEVIL AND FATHER AMORTH combines Friedkin’s memories of crafting THE EXORCIST with a contemporary study of possession and exorcism. The synopsis: “What began as a brief conversation between Friedkin and Father Gabrielle Amorth—the head exorcist for the Diocese of Rome for over 30 years—as two professionals who knew of each other’s work soon transformed into an once-in-a-lifetime opportunity, as Amorth agreed Friedkin could film an exorcism ceremony. It would be the ninth exorcism for a painfully afflicted woman, Cristina [a pseudonym], who had already been under Father Amorth’s care—and it would be filmed by Friedkin alone, with no other crew allowed, no light other than the natural light in the room and a small digital camera-and-mic unit that could capture the ritual and its revelations. Combining the startling and singular footage from Cristina’s exorcism with interviews from priests and psychologists, neurosurgeons and non-believers, Friedkin guides us on a journey into the twilight world between the boundaries of what we know and what we don’t with a singular and startling guide in the form of the urbane, charming and self-deprecatingly funny Father Amorth, a man who laughs in the face of the devil both figuratively and literally.”

The Missing Films

A portrait of von Trier directed by two of his long-time collaborators, Tomas Gislason and Jacob Thuesen.

An unprecedented level of intimacy and access to von Trier that among other sequences shows him in production on his new serial killer story, The House That Jack Built.

The feature documentary is still in production and will continue shooting with von Trier wherever Jack has its world premiere – either in Cannes or at a later festival.

“The film is about brotherhood, friendship, love for cinema,” Dyekjaer said, adding that the film will cover von Trier’s childhood as well as his love for cinema over the decades. Both the directors have known von Trier for many years and have edited some of his films.

She added that after seeing The Missing Films, “I can’t promise that you will love Lars but I can promise you [that] you will understand him and that will help you understand his films.”

NOVI HORORI 2018 – 1. deo

  

Da vidimo šta se novo od horora gledalo u prva tri meseca ove godine. Ukratko: ništa posebno, tek par jedva-gledljivih i gomilica „ne gubiti vreme na ovo“. Paradoksalno-iznenađujuće, najbolje horore za sada videh na FEST-u. O njima uskoro. Do tada, ono što je masovno dostupno.

I REMEMBER YOU

ICE, 17

**(*)         3-

Pomalo nesrećno nazvan film, budući da nije baš preterano memorabilan, ali može da posluži za jednokratno gledanje, ako ste raspoloženi za slowburn triler-horor u slikovitim, pustim islandskim predelima. Solidno slikan i glumljen, mada prespor i nedovoljno eventful, sa zahtevnim pripovedanjem (dva odvojena toka zapleta koji se tek na kraju spoje) i teškom pričom: zlostavljanje i ubijanje dece – bez brige, offscreen, kao i skoro sve ostalo ovde.

Mon Mon Mon Monsters

HK, 17

**             2-

Užasno iritantan film koji mućka tešku, ozbiljnu temu (ugnjetavanje vršnjaka u školi) sa nekakvim divljim beskućnicima-kanibalima koje tinejdž-zlikovci zatvaraju i muče, a do juče kinjeni momak postaje im, kao, saučesnik u tome. Tunjavo koncipirani glavni lik, koji se previše lako pridruži svojim mučiteljima, te kretenski svi ostali likovi i uneventful zaplet, potapaju ovaj hongkonški ničim-opravdano-kurčeviti prerežiran pozeraj.

Tragedy Girls

USA, 17

**             2+

Neuspeo pokušaj pravljenja satire na praznoglave srednjoškolke što vape za popularnošću i pažnjom putem socijalnih medija. Fali tu duha, memorabilnih likova i situacija, više originalnosti i zanimljivosti – mada, ovo je na granici gledljivog, pa ko voli da gleda psiho ćurke kako u krvopljusu nadmašuju psiha kog su uhvatile, nek izvoli.

The Lodgers

UK, 17

**              2

Mumblecore shoegaze less-is-more kvazi-horor smaračina i gnjavaža zaista neočekivana i ničim zaslužena od strane reditelja koji je sasvim fino debitovao filmom LET US PREY (2014). Ako usiljenom zapletu o bati i seki koji ne smeju da napuste svoju staru bogatunsku kuću na selu (jer: porodična kletva, ili tako nešto) dodamo neupečatljive glumce koji bi trebalo da sami, na svojim nejakim ramenima, nose ovaj predosadni, prenezanimljivi, prespori film – dobijamo recept za propast. Ili barem – lek za nesanicu.

Marrowbone

UK, 17

**(*)         2+

Isto to što rekoh gore za The Lodgers važi i za ovu nesrećnost, samo malko manje. Dakle, i ovde imamo napadno usiljen, neubedljiv zaplet (grupa dečurlije i tinejdžera u staroj kućerini na selu, sa mrtvom majkom zakopanom u avliji i tajnom na tavanu), ali je srećom on neznatno oživljen većim brojem likova i time što je fotografija nešto raznovrsnija, pa ima i pomalo svetla i boje, za razliku od skoro monohromatske tmuše u The Lodgers. A i glumci su bolji; recimo, tu je Anja iz VEŠTICE... 

Avaj, zato se ovo čudo može pohvaliti iritirajuće glupim i nepoštenim twist preokretom posle kojeg nisam znao da li da se ljutim ili da slegnem ramenima, pa sam uradio prvo jedno pa drugo.

MUSE (aka MUSA)

SPA, 17

**(*)         2+

A u natjecanju za najdosadniji novi „horor“, evo još jednog ozbiljnog kontendera: sasvim neočekivano, jer Balaguero je do sada uspevao da bude zabavan i zanimljiv čak i kad je imao srednje-tupave scenarije. Još na Grosmanu mi je, onomad, hvalio ovaj roman (na srpskom ga imate pod naslovom TRINAESTA DAMA) i delovao mi je snažno voljan da napravi film po njemu. Nažalost, ispostavilo se da je premisa užasno imbecilna (muze su zle demonice koje nam na kvarno, između stihova, uvaljuju nekakvo neodređeno Zlo) a njena ekranizacija daje sasvim nove nivoe značenja frazi MRTVOPUVANJE. Plus, sebi puca u nogu sa tim naslovom, jer odavno ne videh ovoliko neinspirisan, Muzama nepohođen horor film! Mlitavo, mlako, neubedljivo, šuplje, klinački glupo, mehanički odrađeno, konvencionalno, fletlajn, musavo... Žali bože vremena i truda.

Les affamés [The Ravenous]

CAN, 18

**(*)         3-

Ako ste žestoko izgladneli za novim gledljivim filmovima o zombijima, ovaj se može pogledati. Nije izmislio ni toplu vodu ni rupu na zombijevom čelu, ali je pristojno napravljen. Sastoji se od niza paralelnih likova i radnji koji se ponekad ponegde susretnu: uglavnom po šumama, livadama i zabačenim kolibama. Uspeva u retkom zadatku, da zombije učini ne samo gadnim (da, ima tu finog splatera) nego i – suprajz! u nakoliko navrata prilično jezivim! Šteta što je samo bacio oglodanu kosku, bez elaboracije, sa nagoveštajem da zombiji imaju neku vrstu svoje neo-religije, pošto grade neke kao toteme na livadama, od odbačenog materijala, nameštaja i drugog otpada. Ali, to se ubaci samo kao lepa slika, i ništa više od toga. Možda u nastavku?

The Forest of the Lost Souls (2017)

POR, 17

**(*)         3-

Crnobeli arty portugalski „horor“ sa twistom nakon prvih pola sata, pa što manje kažem – to bolje za vas. Čiča dođe da se samoubije u šumu posebne namene i tamo sretne curu; možda je i ona samoubica-u-najavi? Neko od njih nije to što izgleda. A onda... na kraju balade, nije ovo baš toliko ni pametno ni originalno ni vredno truda, ali na ovu sušu – barem je drugačije, nepredvidivo, ima dašak egzotike, pa ga mogu pogledati oni koji su smoreni američkim klišeima (iako, na kraju, ovo priđe čak i njima).

Pyewacket

USA, 18

**(*)       2+

Pod maskom nešto razrađenije porodične drame i bolje glume krije se, ipak, previše konvencionalni, predvidiv i ravan moralitet o tome kakvo zlo mogu da izazovu previše slušanja blek metala i prizivanja demona u šumi (i to iz običnih knjiga koje imate u svakoj knjižari; ništa grimoari i Nekronomikoni, nego pejperbek iz dragstora ima formulu za prizivanje demona!). Istina, u svetlu raspleta u kojem se –suprajz! – otkrije da nikakvih demona nije ni bilo, da je sve u poremećenom umu, i ovo sa pejperbek-grimoarom ima smisla, iako je kraj (ili bolje reći: prekid) filma razočaravajući. 

Inače, naslov filma je ime demona, a ovaj preuzet od imena mačke iz klasične romantične komedije sa vešticama, Bell, Book and Candle (1958) koja je pak zadahnula Ticijana Sklavija za epizodu NJUJORK, NJUJORK aka Kaljostro, gde se mačka zove, je li, Kaljostro. Barem u Italiji. A ništa od ovoga nema blage veze sa filmom – ni mačke, ni veštice, ni Dilani... Opskurna referenca koja će omašiti 99,96% ciljne grupe, ali i ostatka čovečanstva

Na kraju, ako su vam promakli, zasebni rivjui novih filmova, podsećanje:

COLD SKIN (2017)

ANNIHILATION (2018)
THE RITUAL(2017)

  

---U IDUĆEM NASTAVKU: HORORI SA FESTA---

 EGZORCIZAM

HR, 17

MAUS

SPA, 17

O clube dos canibais

BRA, 18

VAMPIRE CLAY

JAP, 17

THE CURED

IRE, 18

COLD SKIN (2017)

**(*)

3-/2+

Ovaj španski film na engleskom jeziku i sa eng. glumcima mu dođe kao ne-baš-oskarovski deo dabl-bila sa OBLIKOM VODE: ovog puta Zli Beli Muškarac (TM) je taj koji jebava porobljenu Amfibijku (dakle, Ženku). Za razliku od one mutave kod del Tora, ovaj čiča barem ima alibi za ovu miscegenaciju jer to čini budući da nema nijedne žene u blizini, na pustom ostrvu gde mu je posao da održava svetionik.

Plus, amfibije u ovom filmu izgledaju daleko čovekolikije i glatkije, nežne bele kože, bez krljušti, peraja, mazne su, da ne kažem znatno jebežljivije od onog čudovišnog akva-mena koji je smuvao mutavu čistačicu. Makar i po cenu da ovde imamo vodozemicu sa sisama (!) - sad, šta će žabi sise, to nam film ne govori, valjda da doji svoje punoglavčiće, il' tako nešto. 

Voleo bih da mogu reći kako je ovo bolji film od BEZOBLIČNE VODE ali, avaj, on je samo isto tako slab na neke sasvim drugačije načine; odnosno, nudi užitke koje onaj nema, ali i probleme odsutne kod del Tora.

Ambijent pustog ostrva zapljusnutog besnim talasima, gole beživotne stene, svetionik, gusta atmosfera pustoši – sve je to prelepo i prekrasno, savršen ambijent za dobru horor priču, ali likovi su slabi.

Osim zlikovca na ostrvo dođe još jedan, dobričina, nekakav učenjak, kojeg napad amfibija na kolibicu natera da se pridruži ovome na svetioniku, i onda pola filma prođe u njihovom svakonoćnom odbijanju napada tih stvorova.

Ovi im se penju po zidovima svake noći, a ovi ih skidaju puškama na desetine i desetine: i ginu amfibije ko Švabe Onih Dana pred Batinim šmajserom, na buljuke naviru, Dagon te pita odakle, ko da imaju po 9 života svaki, baš ih briga što ih ovi kose, oni samo izleću sve iznova i iznova, iz noći u noć, jebeš opstanak (i Opstanak), gologrudi na bajonete i metke srljaju ovi bledoliki žapci ko da nema sutra...

...A što je najgore, sutra ne vidimo njihove telesine, kojima bi svetionik trebalo da je zatrpan barem do prvog sprata. Niti vidimo ovu dvojicu „naših“ da ih sklanjaju (a i gde bi? svakog jutra da kopaju novu masovnu grobnicu, ništa drugo tu ne bi radili!), niti njihove suvrsnike kako ih čiste odatle, kao da su ovi baloni koji, kad ih metak stigne, samo urade PUF i iščeznu istog časa...

Anyway, protraćen je predivan ambijent na priču nevrednu truda i, na kraju, nepotrebno zamuljanu nekom, kao, melodramom i romansom i tragedijom. Pritom su amfibije jezivo nedorečene – ko su, šta su, odakle su, zašto samo tu, šta uopšte hoće...? – a i njihova simbolika je nedokuvana i nejasna.

Naime, sve se ovo dešava na pozadini I svetskog rata, pa bi nekakva parabola, metafora, šta god, trebalo da se nalazi u njihovom međuodnosu sa ljudima, ali meni sasvim izmiče poenta baš te epohe i baš ove priče, ovako proizvoljno skockane. Zli Momak ima genocidne namere, doslovno hoće da istrebi amfibije – ali Prvi Svetski Rat nije imao takav oblik niti ambicije.

Ukratko, njegova psihologija i motivacija je a) previše karikirana po sebi, on je prosto Zlikovac iz stripa (i to iz Zagora), a b) on, takav kakav jeste, ni na koji smislen način se ne može povezati sa tendencijama koje su dovele do I sv. rata. Truća se tu nešto o tome kako „mrzimo ono što ne poznajemo“ a poster veli da „nikad nismo daleko od onih koje mrzimo“... ali sve je to nedomišljeno prvoloptaško praznoslovlje u kontekstu ovog narativa i ovog odnosa snaga (likova).

Uprkos tome, ovo je dovoljno drugačije, dovoljno atmosferično i vizuelno zanimljivo da vredi pogledati, ali ne primajte se baš na to da je film mnogo bolji od del Torove šećerne VODICE. Drugačije – jeste; manje ljigavo i proračunato – jeste. Ali je i nedomišljeno na više nivoa, i ostavlja utisak umereno slikovite jedva-polovičnosti. I ne, nema tu ništa lavkraftovsko, za slučaj da ste se pitali.

TWIN PEAKS, III SEZONA (2017)

****(*)

5-

            Linčov povratak u Tvin Piks – ovog puta samo pod njegovim uslovima, pod totalnom kreativnom kontrolom, u celosti (ko)napisan i režiran by The Master – serija je koju sam jedva dočekao i mnogo joj se radovao još dok je najavljivana, i strepeo sam kad je, načas, bila u opasnosti da je odlože ili čak otkažu (čitaj: „nesporazum oko finansija“). Kad je, napokon, snimljena i počela da se prikazuje, fanatično sam iščekivao svaku novu epizodu, gledajući je doslovno istog časa kad bi iscurela na net. 

Bilo je to prošlog proleća i leta (2017), od maja do septembra: svake noći između nedelje i ponedeljka, uvek u isto doba, negde oko četiri ujutro, kad pošten svet spava i u snu gunđa zbog početka radne sedmice, a nepošten i nezaposlen svet dreždi do zore, pa i dalje, gledajući šta mu srcu drago, Linč nam je pružao unikatno i nezaboravno gledalačko iskustvo, neuporedivo sa bilo čime do tada, a verovatno i od tada.

            Bila je privilegija pratiti to baš onako kako je to Linč genijalno zamislio: bez ikakvih predznanja, bez unapred-rivjua, bez spojlera – nemajući ni najblažu ideju ne samo o tome šta će se u narednoj epizodi desiti, nego čak ni ko će se od likova u njoj pojaviti, ili nepojaviti. Sa totalnim neznanjem, sa totalnom otvorenošću za njegov ANYTHING CAN HAPPEN. Linč je ovde preuzeo formu TV SERIJE (da, serije, a ne kako neki tvrde – filma; to je koješta! pa makar dolazilo i od samog Linča!) i maksimalno upotrebio njenu formu – njenu iseckanost na parčiće – udaljenost tih parčića kroz vreme – i vreme da se svaka epizoda svari, natenane, i da se onda sedam dana u mislima baviš njome i da projektuješ na sledeću svakojake želje, nadanja, tumačenja, teorije – da ŽIVIŠ sa jednom pričom tokom više od četiri meseca! I to kakvom pričom!  

Stoga žalim one nesrećnike koji su, po inerciji, po ustaljenoj navici, načinili pogrešan, glup, nepromišljen korak i tretirali Linčovu seriju kao bilo koji drugi TV produkt, pa sačekali da se serija okonča, kako bi je tek onda „bindžovali“, odjednom. Ali, ono što važi za vaše Vestvorldove i Med Menove i štatijaznamšta – ne važi za Linča. Ali, OK, nema veze: mudri su sa serijom živeli 4,5 meseca; oni drugi su je izbindžovali za par dana. Svakom svoje...

Bilo je tu, da se razumemo, mnogo povoda za oduševljenje, i mnogo za zbunjivanje, i ponešto za izluđivanje – ali gutalo se i ovo potonje, u nadi da će se sve to što na prvi pogled deluje bezveze, ili nedorečeno, nedorađeno, besmisleno... na kraju osmisliti i opravdati. I, da li se to desilo? Pa, donekle jeste, ali odnekle baš i ne.

            Poslednja epizoda ostavila me je frustriranog, polubesnog, razočaranog --- ispunjenog brojnim, ponegde i kontradiktornim osećanjima --- zbrkanog, zbunjenog, ali ne na dobar način. Bila je to jedna lepa veza,  sex maraton u 18 epizoda (iliti susreta) koji je imao svoje ups & downs, ali na kraju se, niotkuda i bez najave, okončao kao ničim izazvani ice bucket challenge.

            A čak i ovo zvuči kao privlačniji i pozitivniji opis od onoga što sam tada osećao.

            Ukratko – tada nisam bio raspoložen da pišem o TP3, delom zbog tog razočaravajućeg nekraja, delom zbog drugih obaveza u to vreme; a kad mi se raspored dovoljno raščistio, prošla me je emocija. Plus, želeo sam da se još jednom vratim seriji, da je odgledam ucelo, od početka do kraja, i da onda proverim svoj inicijalni sud. Linč je zaslužio toliko. Uostalom, kao što znate, razgovarao sam sa Linčom jesenas u Beogradu, i ostao pun poštovanja i ljubavi prema njemu čak i nakon nezadovoljavajućih odgovora koje mi je dao. Taj čovek ima preveliki kredit kod mene da bi me bilo čime, pa čak i ajs baketom, naljutio.

            Planirana bindž-repriza se, napokon, desila ovih dana: odgledao sam sredinom marta 2018. ceo TP3 u savršenom ripu sa blu reja, a za one koji to vole striktno legalno, III sezona se upravo sada daje na RTS-u (samo tokom vikenda). Takođe sam, pre ove reprize, odgledao i više sati EXTRA snimaka (behind the scenes) sa snimanja TP3, koji su se u međuvremenu pojavili, skinuti sa blu reja, a još prošle godine pročitao sam dve knjige Marka Frosta, The Secret History of Twin Peaks i Twin Peaks: The Final Dossier.

            Da počnem od kraja: koliko su prosvetljujući ovi prateći materijali, a pre svega dokumentarni snimci sa snimanja serije, pitate se vi? Pa, jesu, ali ne u smislu koji biste verovatno najviše voleli. Dakle, ne očekujte da vam bilo šta u seriji bude jasnije nakon gledanja tih EXTRAS; ono što se u njima osvetljava isključivo je Linčov stvaralački proces, i odnos između njega i saradnika. 

Ukratko, iz tih Extras se vidi da taj čovek ne samo što zna ceo scenario napamet, nego ima čvrstu, super-preciznu viziju o svakom jebenom detalju – svakoj intonaciji svake reči, svakom izrazu lica, svakom pokretu, i ne dopušta skoro nimalo improvizacije i odstupanja od toga kako je on to u svojoj glavi već izmaštao, izmeditirao, izvizionirao, odsanjao ili šta li je. Plus, zabavan je taj balans opuštene topline i umerene srdačnosti, s jedne, i strogoće i žestine, kad zatreba, s druge strane. Ali najvrednija stvar u odnosu sa ekipom jeste očigledno, potpuno poverenje svih involviranih, ne samo glumaca, i ne samo „glavnih“.

Ovo što tu vidite i čujete nije uobičajeno promo-proseravanje kakvo imate na drugim DVD dodacima nego nepatvoreno obožavanje od strane svih, totalna predanost i spremnost da se uradi šta god se zatraži. Linč kaže „Skoči“ – oni samo pitaju „Koliko visoko?“ A on im onda, u santimetar tačno, i objasni i, ako treba, pokaže. Dakle, meni kao obožavaocu Linča bilo je zabavno da sve to gledam; ali ako hoćete te DODATKE radi dodatnog razumevanja šta se to dođavola izdešavalo u seriji i šta sve to znači – man'te se ćorava posla, nije Linč blesav pa da vam to otkriva.

Podsećam – ipak je Linč čovek koji je, uvodeći mlađahnog Kajla MekLahlana, nakon DINE, u svet filma i svega oko filma, junoši dao sledeći savet, kad ga je ovaj pitao šta i koliko može da kaže novinarima: „Your job is to tell them nothing!“

Drugim rečima – među Extras ne postoje „deleted scenes“ pa čak ni „alternate takes“ koji bi bacili neko novo svetlo; nema komentara da reditelj kaže šta mu znači ova scena ili onaj simbol, niti opsežnih, detaljnih, otkrivajućih intervjua nezavisno od kratkih delića koji se provlače kroz dok. snimke. Linč vam neće reći NIŠTA izvan onoga što je u seriji. Poštujte to ili nemojte, ali to vam je što vam je.

Ovo što rekoh za TP3 Extras isto važi i za pomenute knjige, samo još gore. Ključna stvar: u njihovom stvaranju Linč nikako nije učestvovao; dapače, nije ih ni čitao. Samo je aminovao Frostu da piše šta hoće, ali u zadatim okvirima plota koji su zajedno sročili. The Secret History of Twin Peaks je nešto vrednija pažnje, jer ide mnogo dalje u širinu „mita“ (od naseljavanja Amerike, od Luisa i Klarka, pa do Kroulija i otkačenog okultiste/roket sajentista, Džeka Parsonsa i NLO-a, and beyond) i jer mestimično prilazi hororu (naročito u skoro-blekvudovskim epizodama o čudnim viđenjima i nestancima u šumama oko TP-a), ali je i zamorna sa svojom kvazidokumentarnošću.

Jebe je forma novinskih članaka, dokumenata, izveštaja, isečaka, dnevnika, jer to otvara prostor za mnogo praznog hoda: na svakih nekoliko stranica se priprema novi teren, stalno neki novi uvod, neki novi kontekst, pa dok se dođe do „mesa“ čovek izgubi apetit, previše je nakucavanja dosadnih stvari da bi se došlo do jednog zanimljivog podatka, ili detalja, i solidne scene u moru kvazirealizma. Bolje bi bilo da je neko književno obdareniji napisao zbirku priča koje se dešavaju u svetu Tvin Piksa – ili, još bolje, ne jedan autor, nego tematska zbirka, sa pričama više njih. 

Ovako, TP mitos se istovremeno i osvetljava i, samim tim, banalizuje, racionalizuje, prizemljuje. Ključni element kod Linča – MISTERIJA – ovde, kod Frosta, izostaje. Daleko od toga da je Frost sve nacrtao i objasnio; ali je njegov pristup svemu daleko racionalniji, pa je njegova priča samo nedorečena ali ne i misteriozna, ako razumete razliku.

Naravno, to je ionako bio glavni Frostov posao u ovom tandemu – da urazumi Linčove iracionalnosti, da prizemlji njegove mistifikacije, da kanališe njegove snove i vizije i dâ im privid smislenog ABCDEFGH plota... Ali, svejedno, ne mogu reći da ova knjiga obogaćuje Linčovu viziju; pre se može reći da samo razrađuje (donekle i rasplinjava) određene njene površne aspekte, ali i ne dotiče a kamoli da prenosi srž. Mada, površniji fanovi će to progutati i cvileti za još. Ako ništa drugo, što se mene i ovdašnjih kultista tiče, pozitivno je barem što ovde u centru svega nije tajni dnevnik nesrećne tinejdžerke i njeni porodični, školski, seksualni i narkomanski problemi, nego – zavere, tajna društva, CIA, FBI, ludi naučnici, NLO konspiracije, paralelni svetovi, zone mori zone, itsl. To je barem zabavnije za čitanje.

            Što se tiče Twin Peaks: The Final Dossier, to je daleko redundantnija knjiga. Naime, The Secret History bar dodaje BRDO novog materijala, koji nije ni pomenut u seriji (for better or worse), pa koga zanimaju ti noviteti – koji vrlo malo veze imaju s Linčovom vizijom – može zbog njih smisleno da čita ovu knjigu. The Final Dossier, međutim, ne dodaje skoro ništa vredno, iako se nominalno bavi „popunjavanjem rupa“ o glavnim akterima serije.  

U teoriji, super, jer serija jeste prepuna rupa, repova i nedorečenosti. U praksi, međutim, ili nam se otkrivaju nove stvari poprilično nevredne znanja i nebitne za razumevanje serije (tipa, kako je Nejdin izgubila oko), ili se „otkrivaju“ stvari koje su dovoljno jasno implicirane i dale se solidno naslutiti u seriji (koja ipak nije toliko nerazumljiva koliko je ponegde bije glas, samo što u njoj nije bilo potrebe da se te stvari crtaju drečavim bojama i krupnim slovima).

Što je najgore, daju se najprozaičnija i najbednija „prosvetljenja“, kao npr. da je Odrina priča (iz serije, iz III sezone) tačno to što smo videli i ama baš ništa više od toga. Nesrećan život, loši izbori, loš brak, blago zglajznuta psiha, i to je to. Ništa koma, ništa alernativna stvarnost, ništa „Odri je Sanjar“, ništa vremenski paradoksi, paralelni svetovi, crne rupe, bebe vaseljene... I, naravno, ništa o onom jednom zbunjujućem kadru (poslednjem u kojem je vidimo u seriji) – gde se ona nalazi u nekakvoj, kako izgleda, ludari, ili bar bolnici za Nešto i sva zbrkana gleda sebe u ogledalo samo tren nakon što je odigrala svoj trejd mark ples u Roudhausu. 

Ali, da li Roudhaus uopšte postoji u „našem“, objektivnom svemiru? U našoj stvarnosti? I da li je Odri uopšte skoro kročila tamo? I odigrala svoj ples? Ili...? ILI?! I čemu onoliko nagvaždanje kroz 3-4 epizode, „oće kaki, neće kaki, oće Roudhaus, neće Roudhaus“? To se, kod Frosta, nije ni desilo, tj. nije bitno. Prc! (Naravno, sasvim je moguće da ni Linč ne zna ništa više o Odri od onoga što nam je prikazao; ali on nam barem nije ponudio tako banalan „odgovor“ kao Frost!)

Ukratko, čitanje ove knjige je potpuno gubljenje vremena, nimalo obogaćujuće: čista mamipara da se ućari još malo na seriji, da se površnijim gledaocima nacrta ono što se već gledanjem moglo naslutiti, i to je to.

Dobro, toliko o pripremama, uvodima i pratećim materijalima. A sad, da vidimo kakva je uopšte ta treća sezona, i šta sve to uopšte znači (ako išta znači)!

U sledećem nastavku, o HORORU u seriji.

A zatim, ŠTA SVE TO DOĐAVOLA ZNAČI.

---NASTAVIĆE SE---